ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026- Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 4, 18-23)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες. «᾿Ακολουθῆστε με», τοὺς λέει, «καὶ θὰ σᾶς κάνω ψαράδες ἀνθρώπων». Κι αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα καὶ τὸν ἀκολούθησαν. Προχωρώντας πιὸ πέρα ἀπὸ κεῖ, εἶδε δύο ἄλλους ἀδελφούς, τὸν ᾿Ιάκωβο, γιὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ιωάννη. Βρίσκονταν στὸ ψαροκάικο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους τὸν Ζεβεδαῖο καὶ τακτοποιοῦσαν τὰ δίχτυα τους. Τοὺς κάλεσε, κι αὐτοὶ ἄφησαν ἀμέσως τὸ καΐκι καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν. ῾Ο ᾿Ιησοῦς περιόδευε ὅλη τὴ Γαλιλαία. Δίδασκε στὶς συναγωγές τους, κήρυττε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα γιὰ τὸν ἐρχομὸ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ γιάτρευε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀδυναμία.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026- Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ρωμ. 2, 10-16)

 

  Ἀδελφοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ ῞Ελληνι· οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. Ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται. Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται. Ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος, οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων. Ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη γιὰ τὸν καθένα ποὺ κάνει τὸ καλό, γιὰ τὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ ἐπίσης γιὰ τὸν Ἕλληνα, διότι ὁ Θεὸς δὲν μεροληπτεῖ. Ὅσοι ἁμάρτησαν χωρὶς τὸν νόμο, χωρὶς τὸν νόμο καὶ θὰ ἀπολεσθοῦν, καὶ ὅσοι ἁμάρτησαν ἐνῷ ἦσαν ὑπὸ τὸν νόμο θὰ κριθοῦν μὲ τὸν νόμο. Διότι δὲν θὰ δικαιωθοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐκεῖνοι ποὺ ἀκούουν τὸν νόμο, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ ἐφαρμόζουν τὸν νόμο θὰ κηρυχθοῦν δίκαιοι. Ὅταν οἱ ἐθνικοὶ ποὺ δὲν ἔχουν τὸν νόμο, ἐφαρμόζουν τίς διατάξεις τοῦ νόμου ἐκ φύσεως, τότε, ἂν καὶ δὲν ἔχουν νόμο, ἔχουν τὸν ἑαυτό τους ὡς νόμο, διότι ἀποδεικνύουν ὅτι τὸ ἔργο ποὺ ζητεῖ ὁ νόμος εἶναι γραμμένο στὶς καρδιές τους. Ταυτόχρονα ἐπιμαρτυρεῖ καὶ ἡ συνείδησή τους, καὶ οἱ σκέψεις τους μεταξύ τους κατηγοροῦν ἢ καὶ ἀπολογοῦνται, ὅπως θὰ φανῇ τὴν ἡμέρα, ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιό μου, ὁ Θεὸς θὰ κρίνῃ τὰ κρυφὰ τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Η εορτή του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Κέρκυρα

    Την Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του Ιατρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στο νεόδμητο πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό, ο οποίος βρίσκεται εντός του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας. Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο υπεύθυνος ιερέας του ναού, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Κλεφτάκης, οι λοιποί εφημέριοι του Ιερού Ναού, και ο Διάκονός του, π. Ευσέβιος Πανδής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εν λόγω Ιερός Ναός αποτελεί καρπό πολυετών προσπαθειών και θυσιών και συνιστά πλέον έναν σημαντικό χώρο προσευχής και πνευματικής παρηγορίας για τους νοσηλευομένους, τους συγγενείς τους, το προσωπικό του νοσοκομείου, αλλά και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Ακόμη, στην πανήγυρη παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών, κ. Γεώργιος Αλτουβάς, η Διοικήτρια του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, κα. Αδαμαντία Εγγλεζοπούλου, ο Δήμαρχος Βόρειας Κέρκυρας, κ. Γεώργιος Μαχειμάρης, καθώς και εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών, αστυνομικών και πυροσβεστικών αρχών του τόπου.

Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στη μορφή του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, του Ιατρού, τονίζοντας ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο Άγιο, του οποίου η αγιότητα δεν αναδείχθηκε από ανθρώπινες ενέργειες ή προβολή, αλλά αποκαλύφθηκε από την ίδια τη Χάρη του Θεού. Υπενθύμισε ότι ο Άγιος Λουκάς υπήρξε διακεκριμένος ιατρός και καθηγητής της Ιατρικής, ο οποίος όμως δε δίστασε να ομολογήσει την πίστη του σε δύσκολους καιρούς αθεΐας και διωγμών. Παρά τις εξορίες, τις ταλαιπωρίες, τις συκοφαντίες και τις δοκιμασίες που υπέστη από το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς, παρέμεινε πιστός στο Χριστό και συνέχισε να διακονεί τον πάσχοντα άνθρωπο με αυταπάρνηση και θυσιαστική αγάπη. Ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε ακόμη στα πολυάριθμα θαύματα που επετέλεσε και επιτελεί ο Άγιος, επισημαίνοντας ότι ο λαός του Θεού είχε αναγνωρίσει την αγιότητά του πολύ πριν η Εκκλησία προχωρήσει στην επίσημη αγιοκατάταξή του.

Συνεχίζοντας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η ζωή του Αγίου Λουκά αποτελεί ισχυρή μαρτυρία πως η αληθινή επιστήμη δεν αντιστρατεύεται την πίστη, αλλά μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με αυτήν όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το Θεό ως την πηγή κάθε αγαθού. Υπενθύμισε ότι ούτος ο μεγάλος Ιεράρχης και ιατρός απέδιδε πάντοτε στο Θεό την επιτυχία της διακονίας του, θεωρώντας τον Κύριο ως τον πρώτο και μέγιστο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.

Ακολούθως, ο κ. Νεκτάριος εξέφρασε τον προβληματισμό του για τη σύγχρονη εποχή, επισημαίνοντας ότι ο άνθρωπος της μοντέρνας εποχής εμπιστεύεται ολοένα και περισσότερο τις δικές του δυνάμεις και τις δυνατότητες της επιστήμης, απομακρύνοντας τον Θεό από την καθημερινότητά του. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά πνευματική, διότι ο σύγχρονος άνθρωπος επιχειρεί να ζήσει χωρίς αναφορά στο Δημιουργό του. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, στερείται την αληθινή πηγή της ζωής, της ελπίδας και της ειρήνης.

Αναφερόμενος στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, σημείωσε ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του τη δύναμη να θεραπεύουν τους ανθρώπους και να εκβάλλουν τα πονηρά πνεύματα, δείχνοντας ότι η πνευματική θεραπεία προηγείται κάθε άλλης θεραπείας. Τόνισε ότι πολλές φορές ο άνθρωπος αγωνίζεται αποκλειστικά για τη σωματική του υγεία, παραμελώντας την κατάσταση της ψυχής του, ενώ η Εκκλησία υπενθυμίζει διαρκώς ότι η σωτηρία του ανθρώπου είναι ένα γεγονός που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξή του.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ακόμη ότι ο σκοπός της ζωής δεν εξαντλείται στα όρια του παρόντος κόσμου, αλλά εκτείνεται στην αιωνιότητα. Υπενθύμισε το λόγο του Κυρίου προς τους μαθητές Του ότι δεν πρέπει να χαίρονται μόνο για τα θαύματα και τις επιτυχίες της διακονίας τους, αλλά κυρίως διότι τα ονόματά τους είναι γραμμένα στους ουρανούς. Αυτός, όπως υπογράμμισε, είναι και ο αγώνας κάθε Χριστιανού, να αποκτήσει μετοχή στη χάρη του Θεού και να πορευθεί στο δρόμο της αγιότητας.

Καταλήγοντας, τόνισε ότι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα ο Άγιος Λουκάς, αποτελούν φωτεινούς οδοδείκτες για τη ζωή του ανθρώπου, διότι με το παράδειγμά τους φανερώνουν ότι η αληθινή δύναμη δε βρίσκεται στις ανθρώπινες δυνατότητες, αλλά στην εμπιστοσύνη προς το Θεό. Όταν ο άνθρωπος παραμένει ενωμένος με το Χριστό, μπορεί να υπερβεί τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες της ζωής και να πορευθεί προς τον τελικό προορισμό του, που είναι η κοινωνία με το Θεό και η αιώνια ζωή.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε ιδιαίτερες ευχαριστίες προς τη Διοικήτρια του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, κα. Αδαμαντία Εγγλεζοπούλου, εκφράζοντας την εκτίμησή του για την πολυσχιδή προσφορά και τη διαρκή μέριμνά της προς το νοσηλευτικό ίδρυμα και τους ασθενείς. Εξήρε το έργο που επιτελείται υπό την ευθύνη της, τονίζοντας ότι με αυταπάρνηση, εργατικότητα και αγάπη προς τον άνθρωπο συμβάλλει καθημερινά στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Παράλληλα, ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στην πανήγυρη, τους κληρικούς, τους φορείς και τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών, καθώς και το εκκλησίασμα που προσήλθε για να τιμήσει τον Άγιο Λουκά, ενώ ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα, επικαλούμενος τις πρεσβείες του Αγίου Λουκά, του Αγίου Σπυρίδωνος και της Παναγίας.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ

 Είπε ο Αββάς Νείλος: «Μη θέλεις να έχει η ζωή σου τα γεγονότα που σου φαίνονται καλά, αλλά όσα αρέσουν στον Θεό. Και θα είσαι ατάραχος και όλο ευχαριστίες στην προσευχή σου» (από το «Γεροντικό»). 

 Θεληματάρηδες είμαστε οι άνθρωποι και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε γεγονότα της ζωής μας που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας. Φτιάχνουμε στον νου και στην καρδιά μας πλάνα ζωής τέτοια, που υποβάλλουμε στον εαυτό μας την ιδέα ότι αν δεν τα ζήσουμε, αν δεν τα εκπληρώσουμε, τότε δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και επειδή, συνήθως, τα πλάνα συμπεριλαμβάνουν και άλλους, τη συμπεριφορά τους, της συμπαράστασή τους, την αποδοχή των δικών μας σχεδίων, σαν να πρόκειται «να συνωμοτήσει το σύμπαν για να εκπληρωθούν», εύκολα απογοητευόμαστε.

 Βλέπουμε τη ζωή στο παρόν, στο άμεσο, στο «εδώ και τώρα». Γευόμαστε είτε τον πόνο είτε την ευχαρίστηση και νιώθουμε ότι η στιγμή μετρά και, αν δεν είναι όπως τη θέλουμε, τότε έχουμε ηττηθεί. Ιδίως όταν συμβαίνουν γεγονότα δύσκολα, συνδεδεμένα με ματαιώσεις, όπως οι αποτυχίες, η διαφορετική αντίληψη και στάση των άλλων, ασθένειες, ήττες από τα πιο απλά, όπως είναι μια αποτυχία δική μας ή των παιδιών μας, μέχρι τα πιο σταυρικά, όπως είναι η κακία και ο θάνατος, το παρόν γίνεται απόγνωση. Έτσι, ακόμη και ο Θεός απορρίπτεται, αφού δεν εκπληρώνει τα όσα εμείς θεωρούμε ότι δικαιούμαστε, όσα μοιάζουν καλά. 

 Ο ασκητικός λόγος της πίστης μας μάς προτρέπει να θέλουμε στη ζωή μας όσα αρέσουν στον Θεό. Χρειάζεται να σταθούμε σε μια απόσταση από ό,τι βλέπουμε και ζούμε. Όχι να μην πενθήσουμε, αλλά να μην παρασυρθούμε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του «γιατί;». Να νικήσουμε τον εύλογο συχνά λογισμό, και να πιστέψουμε. Να μαζέψουμε κάποτε και τα κομμάτια της ψυχής μας, όχι γιατί θα επανέλθουν οι ευκαιρίες και τα πρόσωπα ίδια στη ζωή μας, αλλά γιατί κάθε στιγμή έχει τη διαφορετικότητά της, κάθε γεγονός μάς δίνεται για να ωριμάσουμε, κάθε πρόσωπο που αρνείται να σταθεί δίπλα μας με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, μας αφήνει περιθώριο να πατήσουμε πιο καλά στα πόδια μας, να εμπιστευθούμε τον Θεό και το δικό Του θέλημα, να νιώσουμε ότι δεν είμαστε εμείς οι ρυθμιστές της ζωής της δικής μας και των οικείων μας, αλλά όλα έχουν μιαν άλλη προοπτική: αυτή της αγάπης του Θεού που κάποτε μοιάζει σκληρή, όμως χαλυβδώνει την καρδιά και την ψυχή εκείνου που εμπιστεύεται, κάνοντάς τον βράχο, στον οποίο θα αναπαυθούν πολλοί.

          Βλέπουμε τη ζωή σε μια προοπτική ατομικότητας. Θέλουμε το εγώ μας να είναι το κέντρο. Θα άξιζε να πορευτούμε βλέποντας και τους άλλους: ότι κληθήκαμε να είμαστε έστω ένα μικρό φως, για να μοιραστούμε τη λάμψη του με όσους συναντούμε. Αυτό μοιάζει κουραστικό, συχνά και άδικο. Όμως είναι αγάπη και γίνεται αγάπη. Και θα άξιζε τα παιδιά μας να τα βοηθήσουμε να δούνε τη ζωή σε αυτή την προοπτική: ότι δεν υπάρχουν για να κάνουν ό,τι θέλουν, διότι αυτό είναι αυταπάτη, αλλά υπάρχουν για να εμπιστεύονται, να μοιράζονται, να αγαπούνε, να πορεύονται στο σύνολο που δίνει νόημα ζωής και στο πρόσωπο. 

            Και ο ασκητικός λόγος μας παρηγορεί ότι έτσι θα είμαστε ατάραχοι και ευχαριστιακοί. Όποιος εμπιστεύεται τον Θεό, νικά τον εγωκεντρισμό, το να θέλει να τα ξέρει και να τα ζήσει όλα, και δοξάζει για όσα έρχονται και για όσα δεν έρχονται. Και πορεύεται με φως και προς το Φως. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026

2026-06-07 ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Πάντων παλαιάς πόλεως Κερκύρας τέλεσε την θεία λειτουργία το πρωί της Κυριακής 7 Ιουνίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Στην θεία λειτουργία με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και προϊστάμενος του ναού, και ο Πρωτ. Δημήτριος Κοσκινάς, εφημέριος του Ι.Ν. Αγ. Ελευθερίου Κέρκυρας, καθώς και οι διάκονοι του Μητροπολίτη π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Τα ιεροψαλτικά αναλόγια διακόνησαν οι συνεργάτες της Σχολής της Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Γεώργιος Λαδοβρέχης, Πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού των Αγίων Πάντων, και Γεώργιος Λαβράνος, πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Υ.Θ. Σπηλαιωτίσσσης Κέρκυρας, μαζί με τους μαθητές τους. Στο δεξί ψαλτήρι έψαλε και ο κ. Νικόλαος Ματθαίου, Σχολικός Σύμβουλος των Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας.

Πυκνό ήταν το εκκλησίασμα, κάτι που χαροποίησε ιδιαιτέρως τον Μητροπολίτη Κερκύρας, ο οποίος έλαβε αφόρμηση στο κήρυγμά του από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και τόνισε ότι εορτάζουμε την Κυριακή των Αγίων Πάντων το έργο του Παναγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Τιμούμε όλους τους Αγίους της πίστεώς μας. Δεν είναι μόνο οι επώνυμοι, αλλά είναι αναρίθμητοι. Σαν το σύννεφο είναι οι μάρτυρες, οι ομολογητές και οι όσιοι, όπως είπε ο απόστολος Παύλος. Σε κάθε θεία λειτουργία η Εκκλησία μας προσεύχεται «τα άγια να δίδονται τοις αγίοις», καθώς όλοι οι χριστιανοί έχουμε τη δυνατότητα να γίνουμε άγιοι. Η Εκκλησία είναι το εργαστήριο των Αγίων. Ο καθένας μας που εισέρχεται μεταλλάσσεται σε άγιο, εάν το επιθυμεί. Οι Άγιοι είναι τα κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος. Όταν ένας άνθρωπος δέχεται την χάρη του Αγίου Πνεύματος, όντως μεταλλάσσεται. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι θέλουν, επικαλούνται το Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν το βιώνουν, διότι δεν αγωνίζονται να φτιάξουν τον εαυτό τους, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα στον εαυτό τους, να μοιραστούν την αγάπη του Θεού και του πλησίον. Χρειάζεται κάθαρση της καρδιάς μας, η οποία είναι το κέντρο της πνευματικής ζωής. Η κάθαρση είναι από το κακό, την επιθυμία, τον εγωισμό, για να αποδεχθούμε την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός κάνει συμφωνία στην Παλαιά Διαθήκη με τους ανθρώπους: «γίνεσθε άγιοι, ότι εγώ άγιος ειμί». Ο Θεός έχει προσωπική σχέση με τον καθέναν από εμάς, ώστε να καταντήσουμε στο μέτρο της αρετής και της αγιότητας, για να εγκατασταθεί μέσα μας το Άγιο Πνεύμα.

Στους χορούς των Αγίων Πάντων είναι οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, αυτοί που προσκαρτερούσαν την χάρη και τον ερχομό του Θεού. Ο Κύριός μας κατήλθε έως τα έγκατα του Άδου, τους βρήκε δεσμίους, αλλά έλυσε τα δεσμά τους και τους έδωσε την Ανάσταση.

 Είναι οι μάρτυρες, οι αντιστασιακοί στην πρόκληση, στο κακό, στην αθεΐα. Η πίστη μας είναι η μοναδική θρησκεία, το βίωμα, που δέεται διωγμό μαρτυρικό από αρχής μέχρις των εσχάτων. Οι μάρτυρες είναι οι δυνατοί του Πνεύματος. Σήμερα, μάλιστα, ο σύγχρονος άνθρωπος υβρίζει τον Θεό, τόσο με τους λόγους όσο και με τη στάση του. Γι’ αυτό καλούμαστε να γίνουμε άγιοι. Οι μάρτυρες αντιστάθηκαν, ομολόγησαν, δεν λύγισαν σε όλους εκείνους που ήθελαν να τους αποπροσανατολίσουν και να τους οδηγήσουν στο σκότος και στη φθορά. Αντιστάθηκαν με τη δύναμη της πίστεως και την ελπίδα, από αρχής. Και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας υπήρξαν οι νεομάρτυρες. Και στο πρώην ανατολικό μπλοκ αντιστάθηκαν οι χριστιανοί, αρνούμενοι να φιμωθούν και να αφήσουν να φιμωθεί η δύναμη της Εκκλησίας. Έχουμε μάρτυρες σήμερα διότι οι μουσουλμάνοι σφαγιάζουν χριστιανούς.

Άγιοι είναι οι όσιοι, οι οποίο επεδίωξαν το μαρτύριο της συνειδήσεως, ομολογώντας καθημερινά την παρουσία του Θεού. Ο καθένας τους γίνεται κρουνός της χάριτος και ομολογούν την πίστη με τη ζωή τους.

Άγιοι είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, όσοι διδάσκουν την αλήθεια της πίστεως, θυσιάζουν τον εαυτό τους για να οδηγήσουν τον λαό στον δρόμο της χάριτος του Θεού, ομοιάζοντας με τον Μωυσή που έλαβε την εντολή από τον Θεό να οδηγήσει τον λαό από τη γη της δουλείας στη γη της επαγγελίας. Σήμερα, χρειαζόμαστε τέτοιους ποιμένες που θα αντισταθούν στην πνευματική υποδούλωση, στην ποικίλη αμαρτία που διεισδύει στην προσωπική ζωή και στη ζωή της κοινωνίας.

Άγιοι είναι οι απόστολοι, οι οποίοι εμπιστεύθηκαν τη ζωή τους στον Χριστό, κήρυξαν το ευαγγέλιο και γίνονται οι κριτές όλων μας.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να αναμιμνησκόμεθα των κόπων και των μαρτυρίων των αγίων. Έχει σημασία να αναλογιστούμε τη δική μας ζωή έναντι του Θεού, της χάριτός Του και των Αγίων. Μπορεί ο καθένας μας να κρίνει και να ανακρίνει τον εαυτό του; Έχουμε την επιθυμία της αγιότητος; Είναι η ζωή μας πορεία αγιότητας, για να λάβουμε την χάρη και την αγιότητα ως δωρεά του Θεού σε αυτόν τον κόσμο; Σ’ αυτά τα ερωτήματα καλούμαστε να απαντήσουμε εκ καρδίας.  

Ο κ. Νεκτάριος εξέφρασε την μεγάλη του χαρά που ήρθε ξανά αυτή την ημέρα και τέλεσε την θεία λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων, προσευχόμενος για τον λαό του Θεού που συμμετέχει ενεργά στην ενοριακή ζωή, ιδίως για τις οικογένειες και τα παιδιά που εκκλησιάζονται. Αυτή είναι η χαρά του χριστιανού, να φορά τον χιτώνα του Χριστού και να καταθέτει την ομολογία της πίστεως στον κόσμο τούτο.

Στη θεία λειτουργία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, η πρώην Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας κ. Μερόπη Υδραίου, η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Νότιας Κέρκυρας κ. Κυριακή Παυλοπούλου και ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κερκύρας κ. Ιωάννης Κοντός.

Ενθρόνιση Νέου Ηγουμένου στην Κέρκυρα

    Το Σάββατο, 6 Ιουνίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε στην παλαίφατη και σεβασμία Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστριτίσσης, ενώ προ της Θείας Λειτουργίας τέλεσε, κατά την προσήκουσα εκκλησιαστική τάξη, την εγκατάσταση, ήτοι την ενθρόνιση του νεοεκλεγέντος Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δροσόπουλου. Κατά τη Θεία Λειτουργία, το Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν εκτός από τους Ιερομονάχους της Ιεράς Μονής και άλλοι κληρικοί της τοπικής Εκκλησίας, μεταξύ των οποίων, ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς καθώς και οι Διάκονοί του. Επίσης, στη λατρευτική σύναξη παρέστησαν οι Καθηγούμενοι των ανδρώων Ιερών Μονών της τοπικής Εκκλησίας, αντιπροσωπείες εκ των γυναικείων μοναχικών αδελφοτήτων, καθώς και εκπρόσωποι των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της νήσου. Ακόμη, η προσέλευση των ευλαβών προσκυνητών υπήρξε αθρόα, συμβάλλοντας στο κλίμα χαράς, συγκινήσεως και πνευματικής κατανύξεως για την ιστορική αυτή ημέρα της Ιεράς Μονής. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας και της τελετής της ενθρονίσεως, ο νέος Καθηγούμενος παρέθεσε εορταστική τράπεζα προς τιμήν των παρισταμένων.

Στον επιβατήριο λόγο του, ο νέος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής εξέφρασε τη βαθιά συγκίνησή του για την ανάληψη της νέας αυτής διακονίας, αναφερόμενος στη βαριά πνευματική παρακαταθήκη που κληρονομεί από τους προκατόχους του Ηγουμένους, οι οποίοι σφράγισαν με την προσφορά και το έργο τους την ιστορική πορεία της Μονής. Τόνισε, μάλιστα, τη σημασία της αυθεντικής μαρτυρίας της Ορθοδόξου πίστεως και της ελληνικής φιλοξενίας, υπογραμμίζοντας ότι η αγκαλιά της Παναγίας της Παλαιοκαστριτίσσης θα παραμένει πάντοτε ανοικτή για κάθε άνθρωπο που αναζητεί παρηγορία, προσευχή και πνευματική ανάπαυση. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αξία της ενότητας, της εν Χριστώ αγάπης και της αλληλοστηρίξεως μέσα στην αδελφότητα, επισημαίνοντας συγχρόνως το μεγάλο βάρος και την ευθύνη της ηγουμενικής διακονίας. Ολοκληρώνοντας, εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς τον Οικείο Ποιμενάρχη, κ. Νεκτάριο, για την εμπιστοσύνη, την πατρική αγάπη και τη διαρκή στήριξή του, καθώς και προς την αδελφότητα της Μονής, την οικογένειά του και όλους όσοι στάθηκαν συνοδοιπόροι στη μέχρι σήμερα πορεία του.

Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος, αντιφωνώντας στην προσλαλιά του νέου Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, απηύθυνε πατρικό και νουθετήριο λόγο, εκφράζοντας αρχικά τη χαρά του για τη εκλογή και εγκατάσταση του σε αυτή τη σημαντική εκκλησιαστική διακονία. Επίσης, αναφέρθηκε στη μακραίωνη πορεία της Μονής, επισημαίνοντας ότι παρά τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες που κατά καιρούς αντιμετωπίζουν οι μοναστικές αδελφότητες και οι τοπικές Εκκλησίες, η Χάρις του Θεού και η Παναγία δεν εγκαταλείπουν ποτέ το έργο της Εκκλησίας. Υπενθύμισε μάλιστα τον λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου ότι το σκάφος της Εκκλησίας μπορεί να κλυδωνίζεται, αλλά δεν καταποντίζεται.

Απευθυνόμενος προσωπικώς προς το νέο Καθηγούμενο, υπογράμμισε ότι η εκλογή του αποτελεί έκφραση της Θείας Προνοίας και της εμπιστοσύνης των πατέρων της αδελφότητος προς το πρόσωπό του. Τόνισε ότι η διακονία του Ηγουμένου δεν είναι απλώς ένα αξίωμα τιμητικό, αλλά σταυρική πορεία ευθύνης, θυσίας και προσφοράς, μία συνεχής ανάβαση προς το Γολγοθά που οδηγεί στην Ανάσταση. Παράλληλα, επεσήμανε ότι ο Ηγούμενος τίθεται «επί λύχνου», ώστε να φωτίζει, να διδάσκει και να καθοδηγεί πνευματικώς τους αδελφούς του, χαράσσοντας ασφαλή πνευματική οδό, ευρισκόμενος «εις τύπον και τόπον Χριστού» μέσα στην αδελφότητα, αφού αποτελεί το ορατό σημείο της ενότητός. Για το λόγο αυτό κάλεσε το νέο Καθηγούμενο να πορεύεται με διάκριση, αγάπη, προσευχή και πνεύμα θυσιαστικής διακονίας, έχοντας ως πρότυπο τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος είπε, «Οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι» (Ματθ. 20, 28).

Επίσης, ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε ακόμη στη σημασία της μοναχικής εμπειρίας του π. Σεβαστιανού, επισημαίνοντας ότι τα πολλά έτη της μοναχικής ζωής αποτελούν πολύτιμο πνευματικό εφόδιο και το σημαντικότερο σχολείο για την άσκηση της ποιμαντικής ευθύνης πέραν από τους τίτλους σπουδών της θύραθεν παιδείας. Εξέφρασε δε τη βεβαιότητα ότι η Υπεραγία Θεοτόκος, η Οποία προστατεύει διαχρονικά το μοναστήρι της, θα συνεχίσει να οικονομεί και να ευλογεί το έργο της αδελφότητος.

Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε στο νέο Καθηγούμενο δύναμη, φωτισμό και ενίσχυση από τον Τριαδικό Θεό, διαβεβαιώνοντάς τον για την πατρική του αγάπη και μέριμνα, ενώ παράλληλα κάλεσε τους πατέρες της αδελφότητος να περιβάλλουν με σεβασμό, αγάπη και υπακοή το νέο πνευματικό τους πατέρα, προς οικοδομή της αδελφότητος και δόξαν του Θεού.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προέβη, κατόπιν προτάσεως του νέου Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, στη χειροθεσία εις Πνευματικόν του Πανοσιολ. Αρχιμ., Καλλινίκου Νίνου και του Πανοσιολ. Αρχιμ., Μεθοδίου Χαλδέζου, πατέρων της Ιεράς Μονής. Ακολούθως πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων μεταξύ του Σεβασμιωτάτου και του νέου Καθηγουμένου, ως έκφραση αμοιβαίου σεβασμού, αγάπης και ευγνωμοσύνης για τη νέα σελίδα που ανοίγεται στην ιστορική πορεία της Ιεράς Μονής.