ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
Αδελφοί μου αγαπητοί,
Σήμερα η Εκκλησία μας βάζει μπροστά μας την πιο τρυφερή, αλλά και πιο συγκλονιστική παραβολή του Ευαγγελίου: την παραβολή του Ασώτου Υιού.
Δεν είναι η ιστορία ενός κακού παιδιού. Είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου. Είναι η δική μου και η δική σας.
Ένας νεότερος γιος ζητά από τον πατέρα του το μερίδιο της περιουσίας που του ανήκει. Σαν να του λέει: «Δεν σε χρειάζομαι. Θέλω τα δώρα σου, όχι εσένα».
Και ο πατέρας δεν τον εμποδίζει. Του δίνει την ελευθερία.
Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: Ο Θεός δεν μας κρατά με το ζόρι. Μας αφήνει ελεύθερους. Ακόμα κι αν η ελευθερία μας γίνει πτώση.
Ο άσωτος φεύγει «εις χώραν μακράν».Ποια είναι αυτή η μακρινή χώρα; Δεν είναι γεωγραφικός τόπος. Είναι η ζωή μακριά από τον Θεό. Είναι η καρδιά που λέει: «Θα ζήσω όπως θέλω, χωρίς Πατέρα».
Και εκεί σπαταλά τα πάντα. Χρήματα, δυνάμεις, αξιοπρέπεια.Η αμαρτία πάντα υπόσχεται χαρά — και καταλήγει σε πείνα.
Καταντά να βόσκει χοίρους. Για έναν Ιουδαίο, η έσχατη ταπείνωση. Και όμως, το χειρότερο δεν ήταν οι χοίροι. Το χειρότερο ήταν ότι πεινούσε… και κανείς δεν του έδινε.
Έτσι είναι η ζωή χωρίς Θεό. Πολύς θόρυβος στην αρχή, βαθιά μοναξιά στο τέλος. Και τότε γίνεται το θαύμα. Το μεγαλύτερο θαύμα της παραβολής δεν είναι ότι τον συγχωρεί ο πατέρας.
Είναι η φράση: «Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών». Ήρθε στον εαυτό του.
Η μετάνοια αρχίζει όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει. Όταν πάψει να κατηγορεί τους άλλους και δει τη δική του κατάσταση.
Δεν λέει: «Έφταιξαν οι φίλοι». Δεν λέει: «Έφταιξε η κοινωνία». Λέει: «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου».
Αυτό είναι η μετάνοια: απόφαση επιστροφής.
Και εδώ αποκαλύπτεται η καρδιά του Θεού.
Ο πατέρας δεν περιμένει ψυχρός. Δεν λέει: «Ας έρθει πρώτα να απολογηθεί».
Τον βλέπει από μακριά — άρα τον περίμενε. Τρέχει — πράγμα αδιανόητο για πατριάρχη της εποχής. Πέφτει στον τράχηλό του. Δεν τον αφήνει καν να τελειώσει την ομολογία.
Αδελφοί μου, ο Θεός δεν αγαπά με μέτρο. Αγαπά σπάταλα. Εμείς είμαστε άσωτοι στην αμαρτία. Εκείνος είναι άσωτος στο έλεος.
Και ενώ όλα φαίνονται να τελειώνουν με χαρά, εμφανίζεται ο άλλος γιος. Ο «σωστός». Ο «καλός». Εκείνος που έμεινε. Και όμως… η καρδιά του είναι μακριά.
Δεν χαίρεται για τον αδελφό του. Δεν αντέχει τη συγχώρεση.
Εδώ η παραβολή γίνεται καθρέφτης πιο δύσκολος. Γιατί μπορεί να μην φύγαμε «εις χώραν μακράν», αλλά μήπως η καρδιά μας είναι σκληρή; Μήπως μένουμε στην Εκκλησία, αλλά δεν μάθαμε να αγαπάμε;
Ο Χριστός δεν μας καλεί απλώς να επιστρέψουμε. Μας καλεί να γίνουμε σαν τον Πατέρα.
Η περίοδος του Τριωδίου που αρχίζει μας λέει: Υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Όσο μακριά κι αν πήγαμε.Όσο χαμηλά κι αν πέσαμε.
Δεν υπάρχει αμαρτία μεγαλύτερη από την αγάπη του Θεού.
Αρκεί ένα βήμα. Ένα «ήμαρτον». Μια απόφαση να σηκωθούμε.
Και να θυμόμαστε: Στον ουρανό δεν γίνεται γιορτή για τους «τέλειους».
Γίνεται γιορτή για εκείνους που επιστρέφουν.
Ας μην φοβηθούμε, λοιπόν. Ας σηκωθούμε.Ο Πατέρας περιμένει.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου