ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας βάζει μπροστά μας μια εικόνα που δεν είναι εύκολη. Μας μιλά για τη Δευτέρα Παρουσία. Μας μιλά για την Κρίση. Και ίσως μέσα μας κάτι να σφίγγεται…

Αλλά προσέξτε: η Εκκλησία δεν το κάνει για να μας τρομάξει. Το κάνει για να μας ξυπνήσει.

Ο Χριστός λέει: «Ὅταν ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…». Θα έρθει. Όχι όπως ήρθε στη Βηθλεέμ, μέσα στη φτώχεια και τη σιωπή. Όχι όπως στάθηκε στον Σταυρό, ταπεινωμένος. Θα έρθει ως Βασιλεύς. Ως Κριτής.

Και ποιο θα είναι το κριτήριο;

Μήπως θα μας ρωτήσει πόσες νηστείες κάναμε; Μήπως πόσες μετάνοιες;

Μήπως πόσα βιβλία διαβάσαμε;

Όχι. Θα μας πει: «Πείνασα… μου έδωσες; Δίψασα… με πότισες; Ξένος ήμουν… με δέχθηκες;»

Εδώ είναι όλο το μυστικό.

Ο Χριστός ταυτίζεται με τον άνθρωπο. Με τον πονεμένο. Με τον ξεχασμένο. Με τον άρρωστο. Με τον φυλακισμένο. Και μας λέει κάτι συγκλονιστικό:

«Ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους, σε Μένα το κάνατε».

Δηλαδή… Όταν δίνεις ένα πιάτο φαγητό, το δίνεις στον Χριστό. Όταν παρηγορείς έναν άνθρωπο, αγγίζεις τον ίδιο τον Θεό.

Το έλεγε καθαρά ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Αν θέλεις να τιμήσεις το Σώμα του Χριστού, μην Τον περιφρονείς όταν είναι γυμνός στον φτωχό.

Προσέξτε όμως κάτι ακόμα πιο σοβαρό. Στην παραβολή δεν τιμωρούνται άνθρωποι επειδή έκαναν μεγάλα εγκλήματα. Δεν ακούμε για φόνους, για κλοπές.

Ακούμε για αδιαφορία. Δεν έκαναν τίποτα. Δεν άνοιξαν την πόρτα. Δεν άνοιξαν την καρδιά.

Και αυτή η αδιαφορία έγινε απόσταση από τον Θεό.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει κάτι φοβερό: Το ψωμί που κρατάς και δεν το δίνεις, ανήκει  τον πεινασμένο.

Η αγάπη, αδελφοί μου, δεν είναι προαιρετική. Δεν είναι «αν θέλω». Είναι απόδειξη ότι μέσα μας κατοικεί ο Χριστός.

Και δεν είναι τυχαίο που αυτή η Κυριακή έρχεται λίγο πριν τη Μεγάλη τεσσαρακοστή. Η Εκκλησία μας λέει: Θα νηστέψεις; Ωραία. Αλλά αν δεν αγαπήσεις, η νηστεία σου είναι άδεια. Θα προσευχηθείς; Ευλογημένο. Αλλά αν δεν  συγχωρήσεις, η προσευχή δεν ανεβαίνει.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει δεν είναι απλώς αλλαγή φαγητού. Είναι αλλαγή καρδιάς.

Ας ρωτήσουμε λοιπόν τον εαυτό μας απλά, χωρίς θεωρίες:

Υπάρχει κάποιος που πεινά γύρω μου; Υπάρχει κάποιος που περιμένει μια επίσκεψη; Υπάρχει κάποιος που του κρατώ κακία;

Η Κρίση δεν θα γίνει με μεγάλα λόγια. Θα γίνει με μικρές πράξεις.

Στο τέλος δεν θα μας ρωτήσει ο Χριστός πόσα αποκτήσαμε.  Θα μας ρωτήσει πόσο αγαπήσαμε.

Ας Τον παρακαλέσουμε σήμερα: «Κύριε, δώσε μου καρδιά μαλακή. Δώσε μου μάτια που να βλέπουν τον αδελφό. Δώσε μου χέρια που να ανοίγουν».

Ώστε όταν έρθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», να μην Τον φοβηθούμε, αλλά να Τον αναγνωρίσουμε.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ