«Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε Παρθένε Θεόνυμφε, τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις· χαῖρε πανάμωμε, τὸ παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως· χαῖρε θρόνε πύρινε, τοῦ Παντοκράτορος.»
Πρώτη εβδομάδα των νηστειών απόψε και ψάλαμε τους πρώτους χαιρετισμούς στην Παναγία μας.
«Χαίρε, εσύ που έγινες η αποκατάσταση του Αδάμ, Παρθένε και Νύμφη του Θεού· χαίρε, εσύ που έφερες τον θάνατο του Άδη· χαίρε, Πανάμωμη, εσύ που είσαι το έμψυχο παλάτι του μόνου Βασιλιά· χαίρε, πύρινε θρόνε του Παντοκράτορα.»
Βρισκόμαστε μπροστά σε λόγια που δεν είναι απλώς ποιητικά. Είναι θεολογία συμπυκνωμένη. Είναι κραυγή χαράς της Εκκλησίας προς την Θεοτόκος μέσα από τον Ακάθιστο Ύμνο, έργο που η παράδοση συνδέει με τον Ρωμανός ο Μελωδός.
Κάθε «Χαῖρε» είναι μία καμπάνα σωτηρίας.
«Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις»
Ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, έπεσε. Η πτώση δεν ήταν απλώς μια παράβαση. Ήταν ρήξη σχέσης. Ήταν σκοτάδι, φθορά, θάνατος.
Και όμως, εκεί που ο Αδάμ απέτυχε, μία Γυναίκα λέει «ναι». Το «γένοιτό μοι» της Παρθένου γίνεται η αρχή της αποκατάστασης.
Η Παναγία δεν διορθώνει απλώς ένα λάθος. Γίνεται η πύλη από την οποία εισέρχεται ο Νέος Αδάμ, ο Χριστός. Η ανθρωπότητα ξανασηκώνεται.
«Τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις»
Ο ᾍδης φαινόταν ανίκητος. Κρατούσε βασιλιάδες και φτωχούς, δικαίους και αμαρτωλούς. Αλλά μέσα από την Παρθένο γεννιέται Εκείνος που είναι η Ζωή. Και όταν η Ζωή εισέρχεται στον θάνατο, ο θάνατος νεκρώνεται.
Η μήτρα της Θεοτόκου γίνεται το εργαστήριο της νίκης. Η σιωπηλή Ναζαρέτ γίνεται η αρχή της συντριβής του Άδη.
«Χαῖρε πανάμωμε, τὸ παλάτιον τοῦ μόνου Βασιλέως»
Ο μόνος Βασιλεύς είναι ο Χριστός. Και η Παναγία γίνεται το έμψυχο παλάτι Του. Όχι παλάτι με μάρμαρα και χρυσάφι. Αλλά παλάτι καθαρότητας, ταπείνωσης, υπακοής. Η καρδιά της έγινε κατοικητήριο του Θεού. Και εδώ είναι το μήνυμα για εμάς: ο Θεός ζητά καρδιές, όχι κτίρια.
«Χαῖρε θρόνε πύρινε τοῦ Παντοκράτορος»
Ο Θεός είναι «πῦρ καταναλίσκον». Και όμως, η Παρθένος δεν κατακαίγεται. Όπως η βάτος που είδε ο Μωυσής και δεν καιγόταν, έτσι και η Παναγία βαστάζει τον Άπειρο χωρίς να φθείρεται. Θρόνος πύρινος — διότι επάνω της αναπαύθηκε ο Παντοκράτωρ.
Όχι συμβολικά. Πραγματικά. Τί σημαίνουν όλα αυτά για εμάς;
Αν η Παναγία είναι Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, τότε καμία πτώση μας δεν είναι οριστική. Αν είναι τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις, τότε κανένα σκοτάδι δεν είναι αιώνιο. Αν είναι παλάτι του Βασιλέως, τότε και η δική μας καρδιά μπορεί να γίνει τόπος θείας παρουσίας.
Η Εκκλησία δεν ψάλλει απλώς ύμνους. Διδάσκει ελπίδα.
Αδελφοί μου, Σε έναν κόσμο που μοιάζει συχνά σκοτεινός, η Παναγία στέκεται ως απόδειξη ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις. Τοῦ ᾍδου νέκρωσις. Θρόνος τοῦ Παντοκράτορος.
Ας την επικαλεσθούμε με πίστη. Και ας ζητήσουμε να γίνει και η δική μας ζωή ένας μικρός θρόνος της Χάριτος.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου