«Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαῖρε Δέσποινα, ἔμψυχε Παράδεισε τὸ ξύλον, ἐν μέσῳ ἔχων ζωῆς τὸν Κύριον, οὗ ὁ γλυκασμὸς ζωοποιεῖ, πίστει τοὺς μετέχοντας, καὶ φθορᾷ ὑποκύψαντας.»
Χαίρε, Δέσποινα, που έγινες το πύρινο όχημα του Λόγου· χαίρε, ζωντανέ Παράδεισε, που έχεις στο μέσον σου το ξύλο της ζωής, δηλαδή τον Κύριο, του οποίου η γλυκύτητα χαρίζει ζωή σε όσους με πίστη μετέχουν σ’ Αυτόν, ενώ εκείνοι που υποκύπτουν στη φθορά μένουν μακριά από αυτή τη ζωή.
Με την ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου που απόψε ψάλαμε κλείνει ο κύκλος των χαιρετισμών της Παναγίας και ετοιμαζόμαστε για την εβδομάδα των Αγίων Παθών.
Η Εκκλησία μας, υμνεί σήμερα την Υπεραγία Θεοτόκο με εικόνες γεμάτες φως και μυστήριο. Δεν είναι απλά λόγια· είναι αποκάλυψη. Είναι θεολογία που γίνεται προσευχή.
«Πυρίμορφον όχημα του Λόγου».
Η Παναγία ονομάζεται όχημα πυρίμορφο, δηλαδή φορέας του Θεού που είναι «πῦρ καταναλίσκον». Όπως στην Παλαιά Διαθήκη η βάτος καιγόταν αλλά δεν κατακαιγόταν, έτσι και η Παρθένος δέχθηκε μέσα της τον Θεό χωρίς να φθαρεί. Έγινε το ζωντανό άρμα, πάνω στο οποίο ήλθε ο Χριστός στον κόσμο.
Και αμέσως ο υμνωδός προσθέτει: «ἔμψυχε Παράδεισε».
Δεν είναι πλέον ο Παράδεισος ένας τόπος μακρινός. Δεν είναι μια χαμένη κατάσταση. Η Παναγία γίνεται ο νέος Παράδεισος, διότι μέσα της κατοικεί ο ίδιος ο Χριστός. Εκεί όπου είναι ο Θεός, εκεί είναι ο Παράδεισος.
Και συνεχίζει: «τὸ ξύλον ἐν μέσῳ ἔχων ζωῆς τὸν Κύριον».
Στον πρώτο Παράδεισο υπήρχε το δέντρο της ζωής, από το οποίο ο άνθρωπος δεν πρόλαβε να γευθεί. Τώρα όμως, μέσα στην Παναγία, υπάρχει το αληθινό «ξύλο της ζωής» — ο ίδιος ο Χριστός. Δεν είναι πλέον σύμβολο, αλλά πραγματικότητα. Δεν είναι υπόσχεση, αλλά παρουσία.
Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται το κέντρο της πίστεώς μας: Ο Θεός δεν έμεινε μακριά. Έγινε άνθρωπος. Μπήκε μέσα στην ιστορία, μέσα στην φύση μας, μέσα στην καρδιά της Παναγίας, για να μπει και μέσα στη δική μας καρδιά.
Και τι προσφέρει αυτό το «ξύλο της ζωής»;
«Οὗ ὁ γλυκασμὸς ζωοποιεῖ τοὺς μετέχοντας».
Ο Χριστός είναι γλυκύτητα. Δεν είναι βάρος, δεν είναι καταπίεση, δεν είναι φόβος. Είναι ζωή, χαρά, ειρήνη. Όποιος κοινωνεί τον Χριστό — με πίστη, με μετάνοια, με τα Μυστήρια της Εκκλησίας — λαμβάνει ζωή αληθινή.
Αντίθετα, ο άνθρωπος που μένει μακριά από τον Θεό, «φθορᾷ ὑποκύπτει».
Βλέπουμε γύρω μας αυτή τη φθορά: άγχος, μοναξιά, απελπισία, κενότητα. Όχι γιατί λείπουν τα υλικά αγαθά, αλλά γιατί λείπει ο Χριστός.
Η Παναγία λοιπόν δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο που τιμούμε. Είναι ο δρόμος που μας δείχνει πώς να γίνει και η δική μας καρδιά «παράδεισος».
Πώς; Με την ταπείνωση. Με την υπακοή στο θέλημα του Θεού. Με την καθαρότητα της καρδιάς.
Αν αφήσουμε και εμείς τον Χριστό να κατοικήσει μέσα μας, τότε η ζωή μας αλλάζει. Τότε και εμείς γινόμαστε φορείς ζωής, ειρήνης και φωτός.
Αδελφοί μου, ας πλησιάσουμε αυτό το «ξύλο της ζωής» με πίστη.
Ας ζητήσουμε από την Παναγία να μας διδάξει να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Χριστό.
Και τότε θα γευθούμε και εμείς αυτή τη «γλυκύτητα» που νικά τη φθορά και χαρίζει αιώνια ζωή.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου