Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ»
Σήμερα η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά σε έναν πατέρα απελπισμένο και σε ένα παιδί βασανισμένο. Έναν άνθρωπο που φωνάζει με πόνο: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Και μέσα σε αυτή τη δραματική σκηνή, ο Χριστός αποκαλύπτει ένα μεγάλο πνευματικό μυστικό:
«Τοῦτο τὸ γένος… ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».
Δεν μιλά μόνο για τα δαιμόνια. Μιλά για κάθε δύναμη που δένει τον άνθρωπο. Για τα πάθη, για τις συνήθειες που μας καταδυναστεύουν, για την απιστία, για τον φόβο, για τη σκληρότητα της καρδιάς.
Οι μαθητές προσπάθησαν, αλλά δεν μπόρεσαν. Και αυτό είναι μια αλήθεια που πρέπει να τη δεχθούμε: χωρίς τη χάρη του Θεού, ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει το κακό.
Πολλές φορές κι εμείς λέμε: «Θα αλλάξω» «Θα κόψω αυτό το πάθος» «Θα γίνω καλύτερος» Και όμως, πέφτουμε ξανά. Γιατί προσπαθούμε μόνοι μας.
Το Ευαγγέλιο δεν είναι ηθικολογία· είναι αποκάλυψη ότι η σωτηρία είναι συνεργασία: ο άνθρωπος αγωνίζεται, αλλά ο Θεός ενεργεί.
Η προσευχή δεν είναι τυπικό καθήκον. Είναι κραυγή καρδιάς. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος λέει: «Χωρίς Εσένα, δεν μπορώ».
Όταν προσευχόμαστε: ταπεινωνόμαστε, παραδινόμαστε, εμπιστευόμαστε Και τότε αρχίζει να ενεργεί η χάρη.
Ο πατέρας του παιδιού δεν είχε τέλεια πίστη. Είχε όμως ειλικρίνεια. Και αυτή η ειλικρίνεια άνοιξε τον ουρανό.
Η νηστεία δεν είναι απλώς αλλαγή τροφής. Είναι αλλαγή τρόπου ζωής.
Με τη νηστεία: μαθαίνουμε να λέμε «όχι» πολεμάμε την κυριαρχία της επιθυμίας ελευθερωνόμαστε από την τυραννία του «θέλω»
Η νηστεία σπάζει την αυτάρκεια. Μας θυμίζει ότι δεν ζούμε μόνο «ἐπ’ ἄρτῳ».
Και όταν η νηστεία ενώνεται με την προσευχή, τότε γίνεται δύναμη πνευματική, φωτιά που καθαρίζει την καρδιά.
Ας μην ψάχνουμε τα «δαιμόνια» έξω. Το Ευαγγέλιο μάς καλεί να δούμε μέσα μας: το πάθος που δεν φεύγει την κακία που επιμένει, την αδιαφορία για τον Θεό, την ψυχρότητα στην αγάπη Αυτό είναι το «γένος» που δεν φεύγει εύκολα.
Και ο Χριστός μάς δείχνει τον δρόμο: όχι εύκολες λύσεις, όχι επιφανειακές αλλαγές, αλλά προσευχή και νηστεία — δηλαδή ζωή με τον Θεό.
Αδελφοί μου,
Ο πατέρας ξεκίνησε με αμφιβολία και έφυγε με θαύμα.
Το παιδί ήταν χαμένο και βρέθηκε ελεύθερο.
Αυτό σημαίνει: κανείς δεν είναι χαμένος, κανένα πάθος δεν είναι ανίκητο, καμία καρδιά δεν είναι αθεράπευτη.
Αρκεί να κάνουμε το βήμα: να στραφούμε στον Χριστό με ταπείνωση.
Ας κρατήσουμε σήμερα αυτόν τον λόγο όχι ως θεωρία, αλλά ως πράξη:
• λίγη περισσότερη προσευχή, λίγη πιο συνειδητή νηστεία, λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη στον Θεό
Και τότε θα δούμε σιγά-σιγά να αλλάζει η καρδιά μας.
Γιατί εκεί όπου ο άνθρωπος λέει «δεν μπορώ», εκεί ο Θεός απαντά:
«Πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου