ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 (Φιλιπ. 4, 4-9)

   Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. Τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ῾Ο Κύριος ἐγγύς. Μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἀδελφοί, νὰ χαίρεστε πάντοτε μὲ τὴ χαρὰ ποὺ δίνει ἡ κοινωνία μὲ τὸν Κύριο. Θὰ τὸ πῶ καὶ πάλι· νὰ χαίρεστε. Σ’ ὅλους νὰ δείχνετε τὴν καλοσύνη σας. ῾Ο Κύριος ἔρχεται σύντομα. Γιὰ τίποτε νὰ μὴ σᾶς πιάνει ἄγχος, ἀλλὰ σὲ κάθε περίσταση τὰ αἰτήματά σας νὰ τὰ ἀπευθύνετε στὸν Θεὸ μὲ προσευχὴ καὶ δέηση, ποὺ θὰ συνοδεύονται ἀπὸ εὐχαριστία. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἀσύλληπτη στὸ ἀνθρώπινο μυαλό, θὰ διαφυλάξει τὶς καρδιὲς καὶ τὶς σκέψεις σας κοντὰ στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Τέλος, ἀδελφοί μου, ὅ,τι εἶναι ἀληθινό, σεμνό, δίκαιο, καθαρό, ἀξιαγάπητο, καλόφημο, ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ εἶναι ἄξιο ἐπαίνου, αὐτὰ νὰ ἔχετε στὸ μυαλό σας. Αὐτὰ ποὺ μάθατε, παραλάβατε κι ἀκούσατε ἀπὸ μένα, αὐτὰ ποὺ εἴδατε σ’ ἐμένα, αὐτὰ νὰ κάνετε κι ἐσεῖς. Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ δίνει τὴν εἰρήνη θὰ εἶναι μαζί σας.

Το Σάββατο του Λαζάρου στην Κέρκυρα

    Το Σάββατο, 4 Απριλίου 2026, του Λαζάρου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Γερόντων, στο ιστορικό κέντρο της πόλεως της Κέρκυρας, όπου φυλάσσεται τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Αγίου και Δικαίου φίλου του Χριστού, Λαζάρου. Στον εν λόγω Ιερό Ναό εφημέριος είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος, ο οποίος τυγχάνει και προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνος και διακονεί με κατά Θεόν ζήλο και αγάπη για την πνευματική οικοδομή της ενορίας. Επίσης, κατά τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε και από τον Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Δοσίθεο Παπαμήτρο, κληρικούς των γειτονικών ενοριών, καθώς και από τους Διακόνους του. Ακόμη, στη Θεία Λειτουργία παρευρέθηκε και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας. 

Κατά την ομιλία του, ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από το δοξαστικό των στιχηρών του Εσπερινού της εορτής και συγκεκριμένα από το στίχο «ἀπεσείσατο τὴν φθορὰν τῆς ἀφθαρσίας τῷ πνεύματι». Αρχικά, τόνισε ότι οι ύμνοι της Εκκλησίας δεν αποτελούν απλώς ποιητικές εκφράσεις, αλλά φέρουν βαθύ δογματικό περιεχόμενο, το οποίο καλεί τον άνθρωπο σε πίστη και βίωμα της αλήθειας.

Αναφερόμενος στο γεγονός της Αναστάσεως του Λαζάρου, υπογράμμισε ότι πρόκειται για ένα αδιαμφισβήτητο σημείο της θεϊκής δυνάμεως του Χριστού, καθώς ο θάνατος του Λαζάρου είχε ήδη βεβαιωθεί. Στο πρόσωπο του Κυρίου, όπως σημείωσε, αποκαλύπτεται συγχρόνως η ανθρώπινη και η θεϊκή φύση καθώς ο Χριστός δακρύζει ενώπιον του τάφου του φίλου Του, φανερώνοντας την ανθρώπινη συγκίνηση, αλλά ταυτόχρονα ενεργεί ως Θεός, καταλύοντας τον θάνατο, την αμαρτία και τη φθορά.

Ο Σεβασμιώτατος ανέφερε ότι η φθορά δεν αποτελεί το φυσικό γνώρισμα του ανθρώπου, αλλά συνέπεια της απομάκρυνσής του από τον Θεό. Ο άνθρωπος, πλασμένος για την αφθαρσία, ενδύθηκε τη φθορά εξαιτίας της αμαρτίας. Ο Χριστός, όμως, ως πηγή της ζωής, απέσυρε τη φθορά για να επαναφέρει την αφθαρσία «τῷ πνεύματι». Αυτό το Πανάγιον Πνεύμα το οποίο φέρει ο καθένας εντός του, καθώς ο Θεός ενεφύσησε πνοή ζωής, την οποία μάς την χάρισε με την δημιουργία. Στην προτροπή του Κυρίου «Λύσατε αυτόν», καταδεικνύεται ο συμβολισμός της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά του θανάτου, τα οποία αποτελούν το επιστέγασμα της φθοράς. Το γεγονός αυτό, όπως επεσήμανε ο κ. Νεκτάριος, δεν αφορά μόνο τον Λάζαρο, αλλά κάθε άνθρωπο, ο οποίος καλείται να εξέλθει από τα δεσμά της φθοράς και να εισέλθει στην ελευθερία της ζωής του Θεού.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στην τραγική πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος, αντί να ποθεί και να αναζητεί την αφθαρσία του Θεού, επιλέγει να προβάλλει τον εαυτό του μέσα από τη φθορά. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ο άνθρωπος αγωνίζεται να επιδείξει τη δύναμή του, είτε μέσω του πλούτου, είτε μέσω της εξουσίας, είτε μέσω της γνώσεως και της κοινωνικής του θέσεως, παραμερίζοντας την αλήθεια της θεϊκής αφθαρσίας. Με τον τρόπο αυτό, υπογράμμισε, ο άνθρωπος επιλέγει το πρόσκαιρο, το φθαρτό και το εφήμερο, επιχειρώντας να καταστήσει τον εαυτό του ισχυρό, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτει και αρνείται την αποκάλυψη της δυνάμεως του Θεού. Αυτή η στάση, όπως τόνισε, αποτελεί έκφραση της ίδιας δαιμονικής λογικής που οδήγησε ακόμη και στη σκέψη της εξόντωσης του Λαζάρου μετά την ανάστασή του από τους Ιουδαίους, φανερώνοντας το βάθος της πνευματικής πτώσεως του ανθρώπου.

Καταλήγοντας, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο άνθρωπος, ενώ τιμήθηκε από το Θεό και προορίστηκε για την αφθαρσία, συνεχίζει να υποβιβάζει τον εαυτό του, επιλέγοντας τη φθορά αντί της ζωής. Ωστόσο, η Ανάσταση του Λαζάρου προεικονίζει τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου και αποτελεί πρόσκληση προς όλους να στραφούν εκ νέου προς την Αλήθεια της ζωής και της αφθαρσίας, που χαρίζεται από τον ίδιο τον Θεό.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του που, όπως κάθε χρόνο, ιερουργεί στον ιστορικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Γερόντων, όπου τιμάται ιδιαιτέρως η Ανάσταση του Αγίου και Δικαίου Τετραημέρου Λαζάρου, σημειώνοντας ότι η ημέρα αυτή αποτελεί την απαρχή της πορείας προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και την κορύφωση της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Επιπλέον, ευχήθηκε εγκάρδια χρόνια πολλά, να έχουμε ένα ευλογημένο και αγιασμένο Πάσχα και καλή Ανάσταση, υπογραμμίζοντας ότι κάθε ανθρώπινη εξουσία υποχωρεί ενώπιον της δυνάμεως του Θεού.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, κατά το κερκυραϊκό έθιμο, παιδικές χορωδίες, φιλαρμονικές και μαντολινάτες προσήλθαν για να ψάλλουν τα κάλαντα του Λαζάρου προς τον Σεβασμιώτατο.

ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ; π. Δημητρίου Μπόκου

 π. Δημητρίου Μπόκου 

Η πορεία του Χριστού προς το εκούσιον Πάθος αρχίζει. Ο Κύριος εισέρχεται στην αγία πόλη επί πώλου όνου καθεζόμενος και επευφημούμενος ως βασιλεύς. Δεν συμπεριφέρεται όμως ακριβώς όπως οι επίγειοι θριαμβευτές βασιλείς. Στην πραγματικότητα ο Χριστός έρχεται από τη δόξα στην ταπείνωση. «Ο άνω συν Πατρί και Πνεύματι αγγέλων δεχόμενος τον ύμνον, πτωχεύει ξένως κάτω και παίδων αίνον δέχεται». 

Γίνεται πτωχός στη γη με τρόπο παράδοξο και αταίριαστο στη θεία του μεγαλειότητα (Κυριακή των Βαΐων).  Με την είσοδό του αυτή εκπληρώνει τα γεγραμμένα περί αυτού. Είναι όντως ο καιρός να φανερωθεί ως Μεσσίας. Ότι είναι ο Σωτήρας, ο εκλεκτός του Θεού. Δείχνει ότι είναι όντως ο βασιλεύς που αναγγέλλουν οι προφήτες: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, …ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9).  

Η βασιλεία του όμως «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Είναι ο ερχόμενος, αλλά όχι ακριβώς ο αναμενόμενος από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και το πλήθος που αρχικά τον επευφημεί, σιγά-σιγά φυλλορροεί. Απογοητεύεται. Αλλιώς τον περίμεναν. Οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται. Σβήνουν με την άρνησή του (αδυναμία του και αποτυχία του κατ’ αυτούς) να κατεβεί από τον Σταυρό.  

Η πορεία του Χριστού δεν είναι θριαμβική, κατά τη συνήθη ανθρώπινη άποψη, αλλά καθοδική. Μετριάζει τη δόξα του, αντί να την επιζητεί, έρχεται στα δικά μας μέτρα. Κατεβαίνει από το υπέρτατο μεγαλείο του όλο και πιο χαμηλά, καταντάει στην άκρα ταπείνωση, γίνεται μικρός σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα μπορέσει ποτέ να τον φτάσει κανένας άνθρωπος. Αποδοκιμάζει τους μαθητές του που ζητούν αξιώματα, ονομάζει σατανά τον Πέτρο, που τον προτρέπει να ζήσει για τον εαυτό του, αποτρέποντάς τον από τον σταθερό, αταλάντευτο σκοπό του να πεθάνει για τη σωτηρία του κόσμου.  

Διδάσκει έργω και λόγω, ότι μόνο έτσι υψώνεται ο άνθρωπος, ότι γίνεται πρώτος και μέγας, μόνο αν ακολουθεί την υψοποιό ταπείνωση. Όταν αδειάζει εντελώς από καθετί δικό του και προσπαθεί να ζει για τους άλλους ξεχνώντας σκανδαλωδώς τον εαυτό του.  

Όμως η Μεγάλη Εβδομάδα είναι πορεία θριάμβου για τον Χριστό, επειδή, χάριν του ανθρώπου, κάνει ακριβώς το αδιανόητο. Απαρνείται τη δύναμή του, το ανυπέρβλητο ύψος του. Ο πανίσχυρος Θεός θεάται ως ο πιο αδύναμος άνθρωπος. Η ατίμωση, το Πάθος, ο Σταυρός, η ταφή, η εις Άδου κάθοδος, γίνονται η υπέρλαμπρη δόξα του.  

Αλλά και το υπέρτατο σκάνδαλο για όσους τον περίμεναν αλλιώς.  Και το ερώτημα παραμένει διαχρονικά: Εσύ πώς θα τον ήθελες τον Χριστό;  

2026-04-05 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

 Κήρυγμα Κυριακής των Βαΐων (κατά το πνεύμα του Αγίου Νεκταρίου)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει την ένδοξη είσοδο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ο λαός Τον υποδέχεται με βαΐα και κλάδους φοινίκων και φωνάζει: «Ωσαννά! Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Μια ημέρα χαράς… αλλά και μια ημέρα που κρύβει μέσα της βαθύ πόνο και προβληματισμό. 

Διότι ο ίδιος αυτός λαός, που σήμερα Τον δοξάζει, σε λίγες ημέρες θα φωνάξει: «Σταύρωσον Αυτόν».

Πόσο εύκολα αλλάζει η ανθρώπινη καρδιά… Πόσο εύκολα περνά από τον ενθουσιασμό στην άρνηση…

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα ήσυχα, ταπεινά, καθήμενος σε ένα ταπεινό ζώο. Δεν έρχεται ως βασιλιάς κοσμικός, αλλά ως Βασιλιάς της αγάπης.

Δεν ζητά δόξα ανθρώπινη, αλλά καρδιά καθαρή. 

Ο Άγιος Νεκτάριος μας διδάσκει πως η βασιλεία του Χριστού δεν είναι εξωτερική, αλλά εσωτερική. Δεν είναι επίδειξη, αλλά ζωή.Δεν είναι λόγια, αλλά αλήθεια.

Αδελφοί μου,

Και εμείς σήμερα κρατούμε βαΐα στα χέρια μας. Αλλά τι σημαίνουν αυτά για εμάς; Αν η καρδιά μας μένει σκληρή, τι αξία έχουν τα βαΐα; Αν δεν συγχωρούμε, αν δεν αγαπούμε, αν δεν μετανοούμε… τότε τι προσφέρουμε στον Χριστό; Τα αληθινά βαΐα είναι οι αρετές: η ταπείνωση, η αγάπη, η συγχώρηση, η προσευχή.

Ο Άγιος Νεκτάριος λέγει πως η καρδιά πρέπει να γίνει κατοικία του Θεού.

Αλλά για να κατοικήσει ο Χριστός μέσα μας, πρέπει να καθαρίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο.

Ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια:

Υποδεχόμαστε τον Χριστό αληθινά στη ζωή μας; Ή μένουμε μόνο στα εξωτερικά;

Μήπως και εμείς λέμε «Ωσαννά» με τα λόγια, αλλά με τα έργα μας Τον αρνούμαστε;

Η σημερινή ημέρα είναι πρόσκληση. Πρόσκληση να ανοίξουμε την καρδιά μας.

Όχι για λίγο… αλλά για πάντα.

Καθώς μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, ας μην μείνουμε μόνο στη χαρά της σημερινής ημέρας.

Ας ακολουθήσουμε τον Χριστό και στον δρόμο του Σταυρού. Γιατί μόνο όποιος σταυρώνεται μαζί Του, θα αναστηθεί μαζί Του.

Αδελφοί μου,

Ας γίνουμε κι εμείς Ιεροσόλυμα… πόλη ειρήνης… όπου κατοικεί ο Χριστός.

Ας στρώσουμε μπροστά Του όχι ρούχα, αλλά την ίδια μας την καρδιά.

Και τότε η ζωή μας θα γεμίσει φως, ειρήνη και αληθινή χαρά.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Μήνυμα στην έγερση του Λαζάρου κατά το πνεύμα του Μεγάλου Βασιλείου

 

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει ενώπιόν μας ένα γεγονός συγκλονιστικό την ανάσταση του Λαζάρου. Δεν είναι απλώς ένα θαύμα ακόμη· είναι η φανέρωση της εξουσίας του Χριστού επάνω στον θάνατο, η προτύπωση της κοινής αναστάσεως, η βεβαίωση ότι ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. 

Κατά το πνεύμα του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος τόσο βαθιά ερμήνευσε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, βλέπουμε εδώ όχι μόνο την δύναμη του Χριστού, αλλά και την παιδαγωγία Του. Ο Κύριος καθυστερεί να πάει στον Λάζαρο· επιτρέπει να φτάσει ο θάνατος μέχρι το σημείο της αποσύνθεσης, για να φανερωθεί καθαρά ότι Εκείνος είναι η Ζωή. Όπου τελειώνει η ανθρώπινη ελπίδα, εκεί αρχίζει η ενέργεια της θείας χάριτος. 

Ο Μέγας Βασίλειος μας διδάσκει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μία μετάβαση. Και εδώ, μπροστά στον τάφο του Λαζάρου, ο Χριστός δεν ομιλεί θεωρητικά· ενεργεί. Με μία φωνή δυνατή: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω», καλεί όχι μόνο έναν άνθρωπο, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη φύση από τον τάφο της φθοράς. 

Ας δούμε όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο. Ο Λάζαρος είναι και εικόνα της ψυχής μας. Πόσες φορές και εμείς βρισκόμαστε «τετραήμεροι», δεμένοι με τα δεσμά των παθών, κλεισμένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας, χωρίς πνοή πνευματική. Και όμως, η φωνή του Χριστού ακούγεται και σε εμάς: «Ἔξελθε». Βγες από την αδράνεια, από την αμαρτία, από την απελπισία. 

Αλλά προσέξτε: ο Λάζαρος βγήκε δεμένος. Και τότε ο Χριστός λέγει: «Λύσατε αὐτόν καὶ ἄφετε ὑπάγειν». Δηλαδή, χρειάζεται και η συμβολή της Εκκλησίας. Δεν σώζεται κανείς μόνος του. Η αγάπη, η συγχώρηση, η προσευχή των αδελφών λύουν τα δεσμά. 

Αδελφοί μου, 

Το Σάββατο του Λαζάρου είναι η γέφυρα από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή προς το Πάθος και την Ανάσταση. Είναι η προαναγγελία της νίκης. Μας καλεί να αναστηθούμε εσωτερικά, πριν ακόμη εορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου. 

Ας ακούσουμε, λοιπόν, τη φωνή του Χριστού. Ας εξέλθουμε από τους τάφους μας. Ας αφήσουμε το φως της χάριτος να εισέλθει μέσα μας. 

Και τότε, θα ζήσουμε όχι μόνο το θαύμα του Λαζάρου, αλλά και το δικό μας προσωπικό πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή. 

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ 

 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Μία εξαιρετική συναυλία θρησκευτικής μουσικής εν όψει της Μεγάλης Εβδομάδος διεξήχθη το βράδυ της Παρασκευής 3 Απριλίου 2026 στον Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης Κέρκυρας.

Η Παιδική- Νεανική Χορωδία « Άγιος Σπυρίδων», μαζί με την Γυναικεία Χορωδία του Συλλόγου, που λειτουργούν υπό την αιγίδα και τη στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, παρουσίασαν ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδος κατά το κερκυραϊκό ύφος, καθώς και άλλους εκκλησιαστικούς ύμνους, όπως το «Φως ιλαρόν» και το «Πού πορευθώ». Μαζί ακούστηκαν το «Κύριε των Δυνάμεων» και το «Αγγέλων Δάκρυ» του Σταμάτη Σπανουδάκη , καθώς και ένα παραδοσιακό λιβανέζικο τραγούδι σε ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κερκυραϊκό κοινό ο ύμνος « Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου», κατά την κερκυραϊκή ψαλτική, ενώ η Χορωδία έψαλλε ένα ύμνο προς τον Άγιο Σπυρίδωνα, σε στίχους του κ. Κωνσταντίνου Θύμη, κατά το «Αγνή Παρθένε» του Αγίου Νεκταρίου. Τη χορωδία διηύθυναν η κ. Χριστίνα Καλλιαρίδου και φοιτητές από το τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Χαιρετισμό απηύθυνε στην εκδήλωση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος εξέφρασε τη συγκίνησή του για την πνευματική ατμόσφαιρα η Χορωδία δημιούργησε, συγχαίροντας την μαέστρο κ. Χριστίνα Καλλιαρίδου, και τους συνεργάτες της, όπως επίσης και τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου καθηγητή κ. Ευστάθιο Μακρή. Το έργο της μαέστρου είναι σπουδαίο και η τοπική Εκκλησία το στηρίζει. Είναι ασφαλής η πορεία των παιδιών που συμμετέχουν, διότι ο δρόμος της μουσικής κρατά τα παιδιά και τη νεολαία μας σε συνοχή, σε αξίες πίστεως και ελπίδας και χαράς και πνευματικής αναβάσεως, τις οποίες δυστυχώς οι μεγάλοι διαγράφουν. Ο Χριστός λέει στα παιδιά: «Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Αυτό κάνουν τα παιδιά, δίνουν την καρδιά τους στον Χριστό και στην αγάπη Του και γι’ αυτό ο επίσκοπος καμαρώνει, προσεύχεται, προσφέρει την αγάπη του και απολαμβάνει τη συμμετοχή των παιδιών στις θείες λειτουργίες και τις εκδηλώσεις.

Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι ο Κύριός μας νίκησε τον θάνατο, τόσο τον σωματικό όσο και τον πνευματικό, και μας δίνει τη δυνατότητα της προσδοκίας της Αναστάσεως, που δεν πρέπει να το λησμονούμε. Στην Εκκλησία υπάρχει η ελπίδα, η αισιοδοξία, το θάρρος, η τόλμη, η αγάπη, πνευματικές δυνάμεις που ενώνουν τον άνθρωπο, την κοινων ία, την οικογένεια, τα παιδιά και την παιδεία. Αυτό το έργο τονίστηκε μέσα από την ομορφιά της μουσικής και της ψαλμωδίας κατά την κερκυραϊκή παράδοση, όπως διεφάνη από την υπέροχη Χορωδία, η οποία είναι τιμή και καύχημα και για την Κέρκυρα και για την τοπική Εκκλησία.

Ο Μητροπολιτικός Ναός ήταν κατάμεστος, ενώ παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας, ο οποίος χαιρέτησε την εκδήλωση συγχαίρονας τη μαέστρο και τα παιδιά, και ο Αντιπρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Ευστάθιος Μακρής.  

Ο ΦΙΛΟΣ

 Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην επίγεια ζωή του Χριστού είναι όταν βλέπει το μνήμα του φίλου του Λαζάρου και μπροστά στην παντοδυναμία του θανάτου και την αποστέρηση του φίλου του δακρύζει. Δεν είναι μόνο η απόδειξη ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος το γεγονός ότι ζει τη φιλία, βασική ανθρώπινη ανάγκη και κατάσταση, αλλά και το ότι δακρύζει όπως κάθε άνθρωπος μπροστά στον θάνατο ενός οικείου προσώπου. Είναι και το ότι ο Χριστός, ενώ θα αναστήσει τον Λάζαρο σχεδόν αμέσως μετά το δάκρυ, εντούτοις δεν παύει να έχει συναισθήματα. Να νιώθει, όπως όλοι μας, ότι η φθαρτότητα είναι κατάστασή μας και ότι ο θάνατος θα αγγίξει και τον Ίδιο. Εμάς μάς αγγίζει ακούσια, Εκείνον εκούσια. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αποφύγουμε τον θάνατο, καθώς η φθορά είναι εγγενής, επιτεινόμενη από την αμαρτία. Εκείνος γεννιέται, μεγαλώνει αλλά δεν είναι αναγκασμένος να πεθάνει όχι μόνο διότι η αμαρτία δεν Τον αγγίζει, αλλά και διότι η ανθρώπινη φύση είναι ενωμένη με την θεϊκή. Θα πεθάνει στον Σταυρό επειδή ο Ίδιος θα αναγκάσει την ανθρώπινη φύση Του να ζήσει τον θάνατο, υπακούοντας στο θέλημα του Πατρός και εκπληρώνοντας το μυστήριο της θείας οικονομίας. Όμως η ανθρώπινή Του φύση επαναστατεί ενώπιον του θανάτου. Της είναι ξένος και αυτό το βλέπουμε και στην αγωνία Του στη Γεθσημανή. 

 Ας σταθούμε όμως στο γεγονός ότι ο Χριστός αισθάνεται τον Λάζαρο φίλο. Είναι η εμπιστοσύνη που ο Λάζαρος δείχνει στο πρόσωπο του Χριστού; Είναι η αγάπη και η φιλοξενία; Είναι το ότι ο Λάζαρος έχει το σπίτι και την καρδιά του ανοιχτή στον Ιησού και στους μαθητές Του; Είναι εκείνο το παράξενο συναίσθημα που νιώθουμε όταν συναντούμε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα γίνουμε οικείοι, ότι ταιριάζουμε, ότι θα είναι δίπλα μας, ότι είναι έτοιμος να βγει από τον εαυτό του και το εγώ του για χάρη μας, ότι μας δίνει χωρίς να περιμένει ανταπόδοση, ότι μας ενώνει ένας σκοπός ανώτερος από την επιβίωση, ο οποίος, στην περίπτωση του Χριστού και του Λαζάρου είναι η βασιλεία των ουρανών; 

Κι αν από την πλευρά του Λαζάρου ισχύουν αυτά, από την πλευρά του Ιησού άραγε τι ισχύει;  Είχε ανάγκη ο Χριστός από φίλους;  Ο Ίδιος θα αποκαλέσει τους μαθητές Του φίλους στην τελευταία διδασκαλία Του πριν εξέλθει στον κήπο της Γεσθημανή, διότι ο φίλος νιώθει την αγάπη, ακόμη κι αν είναι ατελής. Έτσι και ο Χριστός νιώθει την αγάπη τόσο του Λαζάρου όσο και των μαθητών Του, ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν ακόμη ώριμη και τέλεια, και ανταποκρίνεται. Δεν είναι  η ανάγκη του Χριστού να έχει φίλους το κίνητρο, δεν είναι υποχρεωμένος να έχει παρέα. Είναι η οικειότητα και η ευγνωμοσύνη προς εκείνους που τους καλεί να Τον ακολουθήσουν και αυτοί αφήνουν με τη σειρά τους τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, για χάρη Του. Και ο Χριστός χαίρεται και τους τιμά με τη φιλία Του.

       Στους καιρούς μας έχουμε σχηματίσει μέσα μας την εικόνα ενός Θεού ισχυρού, παντοδύναμου, έτοιμου να μας δώσει ό,τι χρειαζόμαστε. Είμαστε κοντά Του συχνά με γνώμονα το συμφέρον ή τον φόβο. Καλούμαστε όμως να δούμε τον Χριστό ως τον Φίλο  μας. Αυτόν που μας τιμά με τη φιλία Του, αρκεί να το νιώθουμε. Να είμαστε ευγνώμονες που μας αγαπά και μας στηρίζει, κι εκεί που φαίνεται μακριά μας, ότι καθυστερεί, όπως τις τέσσερις ημέρες που έκανε να φθάσει στη Βηθανία. Κι επειδή είναι Ένας από εμάς, μάς δίνει τη χαρά της κατά χάριν θέωσης. Το μεγαλύτερο δώρο που Φίλος θα μπορούσε να μας κάνει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 1ης Απριλίου 2026