Κήρυγμα Κυριακής μετά την Ύψωση

 

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»

Αγαπητοί μου ,

Η Αγία μας Εκκλησία, αφού πριν λίγες ημέρες ύψωσε ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου, σήμερα μας καλεί να σταθούμε και πάλι μπροστά στο μεγάλο αυτό μυστήριο.

Να κοιτάξουμε τον Σταυρό. Όχι όμως μόνο με τα μάτια του σώματος. Να τον κοιτάξουμε με τα μάτια της ψυχής.

Γιατί επάνω στον Σταυρό δεν βλέπουμε απλώς ένα ιερό σύμβολο. Βλέπουμε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

Βλέπουμε τον Χριστό να παραδίδει τον εαυτό Του «υπέρ της του κόσμου ζωής».

Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του Σταυρού ακούγεται σήμερα η φωνή του Αποστόλου Παύλου:

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται όλη η ζωή του Χριστιανού.

Αδελφοί μου, ο Απόστολος δεν λέει: «Κάποτε σταυρώθηκε ο Χριστός για μένα».

Λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι». «Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό».

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι ένα γεγονός που απλώς συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Ο Σταυρός καλεί και εμάς σε μια προσωπική σχέση μαζί του. Γιατί ο καθένας μας έχει έναν σταυρό. Άλλος έχει έναν σταυρό ασθενείας. Άλλος έναν σταυρό μοναξιάς. Άλλος έναν σταυρό οικογενειακής δοκιμασίας.

Άλλος κουβαλά έναν πόνο που δεν τον γνωρίζει κανείς. Και υπάρχουν σταυροί που δεν φαίνονται.

Τους κουβαλά ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και μόνο ο Θεός γνωρίζει το βάρος τους.

Και όταν έρχεται η ώρα της δοκιμασίας, πολλές φορές ρωτούμε: «Γιατί, Θεέ μου; Γιατί σε μένα;» Ο Σταυρός του Χριστού όμως μας δίνει μια άλλη απάντηση: Δεν είσαι μόνος.

Ο Χριστός δεν κοιτάζει τον σταυρό σου από μακριά. Τον ανέβηκε πρώτος. Γι' αυτό και μπορεί να σταθεί δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο.

Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον δρόμο του πόνου. Και ύστερα ο Απόστολος λέει κάτι ακόμη πιο βαθύ: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν ζω πλέον εγώ.

Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου. Το «εγώ». Αυτό το μικρό «εγώ» που πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλο μέσα μας.

Και όσο μεγαλώνει το «εγώ», τόσο μικραίνει μέσα μας ο Χριστός.

Γι' αυτό ο Απόστολος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του. Σημαίνει ότι παραδίδει τον εαυτό του στον Χριστό.

Λέει: «Κύριε, δεν θέλω πια να είμαι εγώ το κέντρο της ζωής μου. Γίνε Εσύ το κέντρο της ζωής μου».

Και τότε έρχεται η συνέχεια: «Ζη δε εν εμοί Χριστός». «Μέσα μου ζει ο Χριστός».

Αδελφοί μου, ίσως εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο σημείο της χριστιανικής μας ζωής. Εμείς θέλουμε πολλές φορές να αλλάξουν οι άλλοι.

Και ξεχνούμε ότι το Ευαγγέλιο αρχίζει από εμένα.

«Ζω δε ουκέτι εγώ».  Ας αρχίσω εγώ να αλλάζω. Ας κάνω εγώ το πρώτο βήμα.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, θα αρχίσει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας.

Γιατί η χάρη του Θεού αρχίζει πάντοτε από την καρδιά του ανθρώπου.

Και προσέξτε, αδελφοί μου, πώς τελειώνει ο λόγος του Αποστόλου: «Του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». «Του Χριστού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για μένα».

Αυτό είναι το μυστικό.

Ο Χριστός με αγάπησε. Με αγάπησε πριν Τον αγαπήσω εγώ. Με αγάπησε ακόμη και όταν Τον ξεχνούσα. Και για μένα ανέβηκε στον Σταυρό.

Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού!

Γιατί τότε ο Σταυρός δεν θα είναι μόνο μπροστά μας.

Θα είναι μέσα στη ζωή μας. Και ο άνθρωπος που σηκώνει τον σταυρό του μαζί με τον Χριστό δεν βαδίζει προς τον θάνατο.

Βαδίζει προς την Ανάσταση.

Ας αξιωθούμε, λοιπόν, να γίνει πραγματικότητα στη ζωή μας ο λόγος του Αποστόλου: «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Γαλ. 2, 16-20)

  

 Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ᾿Εγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ξέρουμε πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὴν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτὸ γίνεται μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Γι’αὐτὸ κι ἐμεῖς πιστέψαμε στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου· γιατὶ μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. ῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια! Γιατί, ἂν ὅ,τι γκρέμισα τὸ ξαναχτίζω, εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῶ πὼς ἔκανα λάθος ὅταν τὸ γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μὲ κριτήριο τὸν νόμο, ἔχω πεθάνει γιὰ τὴ θρησκεία τοῦ νόμου, γιὰ νὰ βρῶ τὴ ζωὴ κοντὰ στὸν Θεό. ῎Εχω πεθάνει στὸν σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Τώρα πιὰ δὲν ζῶ ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ στὸ πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου. 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μάρκ. 8, 34- 9, 1)

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ,καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἀφοῦ κάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητές του τοὺς εἶπε: «Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωή του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμο ὅλο καὶ νὰ ζημιωθῇ ὡς πρός τὴν ψυχή του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του; Διότι, ὅποιος ντρέπεται γιά μένα  καὶ γιὰ τοὺς λόγους μου στὴν γενεὰ αὐτὴ τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλη τὴν δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται στήν πληρότητα καί παντοδυναμία της». 

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

 

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)

«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»

 Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι  οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;

 Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας. 

 Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη.  Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπους, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην όντως ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στην μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.

 Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, να είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με  τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του. 

              Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη θα έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μάς λυτρώνει.  Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου  ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούνε αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στην δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν Τον βρίσκουν.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

20 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία. 

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν). 

Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά, το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών; 

Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης: 

«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ. π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»! 

Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις, σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση. 

Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν. 

Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε». 

Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας! 

Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση, χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει. 

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και Χειροτονίες στην Ι. Μ. Κερκύρας

     Τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Ιεροδιακόνου π. Παλαμά Μελισσηνού, καθώς και την εις Διάκονον χειροτονία του Μοναχού Αμβροσίου Κλαρκ, αδελφών της ιστορικής Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, η οποία το τελευταίο διάστημα επανδρώνεται εκ νέου με νέους αδελφούς. Με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, ο Προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος, οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου καθώς και κληρικοί εκ της πνευματικής οικογενείας των χειροτονουμένων, οι οποίοι προσήλθαν στην Κέρκυρα προκειμένου να συμμετάσχουν στην πνευματική χαρά των δύο νέων κληρικών. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από ευλαβείς προσκυνητές από διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίοι βρίσκονταν στην Κέρκυρα προκειμένου να προσκυνήσουν το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την προσφώνησή του προς τον π. Παλαμά, ο οποίος φέρει την καταγωγή του από την Αθήνα, 29 ετών και τελειόφοιτος τεχνολογικής εκπαίδευσης, απηύθυνε νουθετήριο λόγο, λαμβάνοντας αφορμή από τη μεγάλη και σεβασμία ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Τόνισε ότι επί του Σταυρού ανήλθε ο Κύριός μας, εξέτεινε τα χέρια Του και παρέδωσε τον εαυτό Του «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας», ενώ το Πανάγιο και Ζωοποιό Αίμα Του εζωοποίησε ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία είχε δηλητηριασθεί από τον όφι της αμαρτίας.

Αυτήν ακριβώς την ημέρα, σημείωσε, ο Κύριος προσκαλεί το νέο Πρεσβύτερο να άρει και εκείνος τον προσωπικό του σταυρό και να τον σηκώσει στους ώμους του, όπως ο Χριστός ανέβηκε το δρόμο του Γολγοθά. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στον συγκλονιστικό λόγο του Εσταυρωμένου προς τον Ουράνιο Πατέρα, «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34), υπογραμμίζοντας ότι μόνον ο τέλειος Θεός μπορούσε να χαρίσει τέτοια συγχώρηση και έλεος ακόμη και στους σταυρωτές Του.

Ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε στον π. Παλαμά ότι από σήμερα καλείται να λάβει το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης και να γίνει οικονόμος των Μυστηρίων της Χάριτος του Θεού, ιερουργώντας τα Άχραντα Μυστήρια που ο ίδιος ο Κύριος παρέδωσε με τους λόγους «Λάβετε φάγετε» και «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες». Η άρση του σταυρού, όμως, δεν μπορεί να γίνεται άπαξ, αλλά καθημερινά στη ζωή του, διότι μόνο μέσα από αυτήν θα κατανοήσει τη θυσία του Χριστού και την προσωπική του θυσία διά της Ιερωσύνης προς την ανθρωπότητα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύγχρονη εποχή, η οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, «έχει επαναστατήσει κατά του Θεού». Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα ο νέος Πρεσβύτερος καλείται να δείξει στην επαναστατημένη από την αμαρτία ανθρωπότητα το δρόμο της συγχωρήσεως, της αφέσεως και της κοινωνίας με το Θεό, πρωτίστως διά της ζωής και του προσωπικού του παραδείγματος, λέγοντας χαρακτηριστικά, «Θυσία μεν για τον Θεό, θυσία δε για τους ανθρώπους».

Τέλος, τον κάλεσε να τελεί με ευλάβεια και φόβο Θεού τα Μυστήρια της Εκκλησίας, να ιερουργεί το μυστήριο της σωτηρίας, να κηρύττει το Ευαγγέλιο της αληθείας, να αγκαλιάζει τη νεότητα, να παιδαγωγεί τους νέους, να στηρίζει τα γηρατειά και να παραμυθεί τους πεπτωκότες. Τον προέτρεψε κάθε φορά που προσεγγίζει το Άγιο Θυσιαστήριο να το πράττει με φόβο Θεού, προσευχή και καταλλαγή, έχοντας στη ζωή του τις ευχές της αδελφότητος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, των γονέων και των αδελφών του, και την κραταιά σκέπη της Παναγίας.

Ο π. Αμβρόσιος Κλαρκ, Ελληνοαμερικανός, 27 ετών και φοιτητής Θεολογίας, προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια, με την πλειονότητα των αδελφών του να είναι μοναχοί. Κατά την προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το Θεό για την πορεία της ζωής του και για την κλήση του στη μοναχική και ιερατική διακονία, ευχαριστώντας παράλληλα τον Γέροντά του, τους γονείς και τα αδέλφια του. Ζήτησε δε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου, ώστε με τη ζωή και τη νέα διακονία του να ευαρεστήσει το Θεό.

Κατά την αντιφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος συμβούλεψε πατρικά το νέο Διάκονο, σημειώνοντας ότι οι λόγοι του ήταν «λόγοι καρδιάς, λόγοι αληθείας, βιωματικοί λόγοι». Αναφέρθηκε με συγκίνηση στην οικογένειά του και ιδιαιτέρως στους γονείς του, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Αμερική για να βρίσκονται κοντά του στην «προσωπική του Πεντηκοστή», έχοντας εμπνεύσει στα παιδιά τους την αγάπη για τον Χριστό και τη διακονία της Εκκλησίας.

Ο κ. Νεκτάριος κάλεσε τον π. Αμβρόσιο να στρέφει πάντοτε τα μάτια του προς το Ζωοποιό Σταυρό και να αντλεί από αυτόν δύναμη για τη σταυρική διακονία του. «Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τῇ δυνάμει σου», τον προέτρεψε να επαναλαμβάνει στη ζωή του. Τόνισε μάλιστα ότι ο σημερινός κόσμος έχει ανάγκη από κληρικούς αφιερωμένους στο θέλημα του Θεού και «να βλέπει περισσότερα έργα παρά να ακούει λόγια», διότι «χόρτασε ο κόσμος από τα λόγια». Έχει ανάγκη, όπως είπε, από παρουσίες Ιερέων και Μοναχών οι οποίες θα αποτυπώνουν στην ψυχή και στην καρδιά τους τον ίδιο τον Κύριο. Κατακλείοντας, τον προέτρεψε να διαφυλάξει αλώβητη την εικόνα του Χριστού στην καρδιά του και να αφιερώσει ολοκληρωτικά τη ζωή του στη διακονία Του. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Αρχιμανδρίτη τον νέο Ιερομόναχο, π. Παλαμά Μελισσηνό και αφού ευλόγησε τον πολυπληθή λαό, ευχήθηκε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να αποτελεί δύναμη, σκέπη και βοήθεια στη ζωή όλων.

Κήρυγμα στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας υψώνει μπροστά μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Και μαζί με τον Σταυρό, υψώνει μπροστά μας ολόκληρο το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

Το απολυτίκιο της σημερινής εορτής μάς βάζει αμέσως στο κέντρο του νοήματος: «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου...»

Προσέξτε, αδελφοί μου, τι ζητάμε από τον Θεό. Δεν Του ζητάμε μόνο να μας κάνει τη ζωή εύκολη. Δεν Του ζητάμε να εξαφανίσει όλες τις δοκιμασίες.

Του λέμε: «Σώσε μας, Κύριε».

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να έχει πολλά και να μην έχει ειρήνη. Μπορεί να έχει χρήματα και να είναι φτωχός στην καρδιά. Μπορεί να έχει ανθρώπους γύρω του και να αισθάνεται μόνος. Μπορεί να χαμογελά στα χείλη και να κλαίει μέσα του.

Γι’ αυτό σήμερα στεκόμαστε μπροστά στον Σταυρό. Γιατί εκεί βρίσκεται Εκείνος που γνωρίζει τον πόνο μας.

Αδελφοί μου,

Η παράδοση της Εκκλησίας μάς διηγείται ότι ο Τίμιος Σταυρός είχε χαθεί. Είχε καλυφθεί από τα χώματα και τα χρόνια. Και τότε μία γυναίκα, η Αγία Ελένη, ξεκίνησε να τον αναζητήσει. Δεν σταμάτησε μπροστά στις δυσκολίες.

Δεν είπε: «Δεν αξίζει τον κόπο». Έψαξε. Και βρήκε. Βρήκε τον Σταυρό του Χριστού.

Και όταν ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε, ο λαός τον προσκύνησε με δάκρυα και ευγνωμοσύνη.

Αλλά, αδελφοί μου, υπάρχει εδώ ένα μήνυμα και για εμάς. Όπως ο Τίμιος Σταυρός βρισκόταν κρυμμένος κάτω από τη γη, έτσι πολλές φορές και ο δικός μας σταυρός είναι κρυμμένος. Κανείς δεν γνωρίζει τι κουβαλάμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες νύχτες αγρυπνήσαμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσα δάκρυα σκουπίσαμε μόνοι μας. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες φορές είπαμε: «Θεέ μου, δώσε μου δύναμη να αντέξω». 

Ο Θεός όμως γνωρίζει. Και αυτό αρκεί.

Ο Χριστός γνωρίζει τον δικό μας σταυρό Ίσως κάποιος από εσάς σήμερα να ήρθε εδώ κουρασμένος. Ίσως να υπάρχει μέσα στην καρδιά του ένα μεγάλο «γιατί». «Γιατί, Θεέ μου, αυτό το παιδί;» «Γιατί αυτή η δοκιμασία;» «Γιατί αυτή η αδικία;» «Γιατί έφυγε αυτός ο άνθρωπος που αγαπούσα;» «Γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα;»

Και ίσως πολλές φορές ο ουρανός να φαίνεται σιωπηλός. Αλλά ο Θεός δεν είναι απών. Η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία του Θεού.

Ο Χριστός βρίσκεται κοντά μας ακόμη και όταν δεν Τον αισθανόμαστε. Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον Γολγοθά. Πρώτος γεύθηκε την εγκατάλειψη. Πρώτος σήκωσε τον Σταυρό. Πρώτος πόνεσε. Και γι’ αυτό, όταν εμείς πονάμε, δεν μιλάμε σε έναν Θεό που δεν γνωρίζει τον πόνο.

Μιλάμε στον Εσταυρωμένο Χριστό. Στον Χριστό που άνοιξε τα χέρια Του πάνω στον Σταυρό. Σαν να αγκαλιάζει εμένα. Εσένα. Το παιδί σου. Την οικογένειά σου. Όλους μας.

Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος .   Μετά τον Γολγοθά ήρθε η Ανάσταση.

Γι’ αυτό και ο χριστιανός μπορεί να κλαίει, αλλά δεν απελπίζεται. Μπορεί να πονά, αλλά δεν χάνει την ελπίδα. Μπορεί να πέσει, αλλά σηκώνεται. Μπορεί να περνά από σκοτάδι, αλλά γνωρίζει ότι υπάρχει φως.

Ο Σταυρός μάς διδάσκει να λέμε: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω πάντοτε το σχέδιό Σου.

Αλλά Σε εμπιστεύομαι». Αυτή είναι η πίστη. Όχι να έχουμε απαντήσεις για όλα.

Αλλά να έχουμε εμπιστοσύνη στον Χριστό ακόμη και όταν δεν έχουμε απαντήσεις.

Τι θα αφήσουμε μπροστά στον Σταυρό;

Σε λίγο, όταν θα πλησιάσουμε να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας μη σταθούμε μπροστά του βιαστικά. Ας σταθούμε για λίγο. Ας κοιτάξουμε τον Εσταυρωμένο. Και ας Του πούμε κάτι που ίσως δεν έχουμε πει ποτέ:

«Χριστέ μου, Σε ευχαριστώ».

«Σε ευχαριστώ που με κράτησες μέχρι σήμερα».

«Σε ευχαριστώ για τους ανθρώπους που μου έδωσες».

«Σε ευχαριστώ ακόμη και για τις δοκιμασίες που με έμαθαν να γονατίζω και να προσεύχομαι».

Και ύστερα ας Του δώσουμε τον δικό μας σταυρό.

Και ας πούμε:

«Κύριε, πάρε Εσύ αυτό που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

           Οι άνθρωποι στη ζωή μας έχουμε προσδοκίες. Θέλουμε να εκπληρώσουμε στόχους, ελπίζουμε ότι οι οικείοι μας θα μας συμπαρασταθούν, ότι θα βρεθούν κάποιοι που θα συμμεριστούν τις σκέψεις και τα οράματά μας, ότι δικαιούμαστε να πετύχουμε και θα έρθουν οι περιστάσεις έτσι, ώστε ό,τι προσδοκούμε να πραγματοποιηθεί. Οι προσδοκίες μας βοηθούν να μη λυγίσουμε στις δυσκολίες, αλλά να ελπίσουμε. Οι προσδοκίες όμως μπορεί να γίνουν αιτία οι όποιες ματαιώσεις να μας καταβάλουν, εάν δεν έχουμε υπ’ όψιν ένα μήνυμα ζωής, το οποίο η πίστη στον Θεό το καθιστά οδηγό στη ζωή. 

        Οι όποιες προσδοκίες μας περνούν μέσα από σταυρό. Σταυρός είναι ο κόπος. Είναι η απόφασή μας να αντέξουμε και στις ήττες μας. Να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας κάνοντας αυτοκριτική για τις προσπάθειές μας, βλέποντας αν στέκεται ό,τι έχουμε επιλέξει ή όχι, αν όντως πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους βοήθεια ή αν ο δρόμος μας είναι εκ των πραγμάτων μοναχικός, διότι είτε δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε αληθινά μαζί τους, να τους καταστήσουμε μετόχους και κοινωνούς των οραματισμών μας είτε όντως χρειάζεται να παλέψουμε με τις αντιθέσεις των ανθρώπων και της ζωής, διότι αυτό που έχουμε επιλέξει δεν είναι το εύκολο. Και είναι σταυρός η αλήθεια, διότι καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι ξεκινάμε από την μοναξιά μας για να πετύχουμε κάτι. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι οι άλλοι τον καταλαβαίνουν αυτόματα; Μόνο αν αγαπάς και σε αγαπάνε μπορεί να βρεθεί η βάση για την αλληλοστήριξη και αυτό θέλει χρόνο.

            Στην εποχή μας κάνουμε ένα άλμα στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, ιδίως τους οικείους μας. Στο ζευγάρι ο ένας θεωρεί ότι ο άλλος καταλαβαίνει τις προσδοκίες του, διότι προϋποτίθεται η αγάπη, διότι υπάρχει γνωριμία, διότι έχει περάσει χρόνος μαζί, διότι αν δεν σε νιώθει ο δικός σου άνθρωπος, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχει σχέση; Και θεριεύουν οι λογισμοί, όταν ο άλλος δεν κατανοεί τις προσδοκίες σου. Κι όμως, πολλά προβλήματα θα μπορούσαν να είχαν λυθεί, αν υπήρχε η τόλμη της ειλικρίνειας, που περνά μέσα από τον σταυρό. Η σχέση δεν είναι αυτονόητα διάφανη. Μπορούμε να την κάνουμε. Είναι σταυρός να παραδεχτείς τα λάθη σου. Είναι σταυρός να ζητήσεις χρόνο από τον άλλο, να σε ακούσει και να του εξηγήσεις τι περιμένεις. Μπορεί να σε απορρίψει ή να μη δώσει σημασία. Όμως αν δεν λυγίσεις στον σταυρό αυτό και επιμείνεις αγαπητικά, όπως και υπομονετικά, θα μοιραστείς τις προσδοκίες σου. Αυτό προϋποθέτει όμως και χρόνο από τη δική σου πλευρά για να μοιραστείς τις προσδοκίες του. Ο σταυρός είναι αμφοτέρων.

        Όταν φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, έχουμε την προσδοκία της χαράς, της εξιδανίκευσης ότι γινόμαστε γονείς και ότι αυτό είναι κάτι πανέμορφο. Όμως η γονεϊκότητα είναι σταυρός και ευθύνη ταυτόχρονα. Ο σταυρός έγκειται στο ότι το μεγάλωμα του παιδιού θέλει πολύ κόπο και χρόνο, θέλει θυσία. Η ευθύνη έγκειται στο ότι θα αφήσουμε αυτά που νοηματοδοτούν τη δική μας ζωή, για να δώσουμε προτεραιότητα και σε εκείνα που θα δώσουν νόημα στη ζωή των παιδιών. Και δεν περιορίζονται στις υλικές συνθήκες αυτά ή στα εφόδια που πρέπει να δώσουμε. Ο σταυρός έγκειται στην απόφαση να συγχωρήσουμε την έκφραση του εγώ και του θελήματος του παιδιού μας και να το αγαπήσουμε όπως κι αν είναι. Να παλέψουμε να χτίσουμε δυνατό χαρακτήρα, αλλά να μην απογοητευτούμε για τα λάθη και τις ήττες, ακόμη και την απόρριψη προς εμάς. 

          Ο λόγος του Σταυρού του Χριστού έμοιαζε μωρία για τους καλλιεργημένους της εποχής του και κάθε εποχής. Όμως ο σταυρός είναι η μόνη προσδοκία που φέρνει ανάσταση. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Χριστό να μας βοηθήσει και στους δικούς μας σταυρούς και να αντέξουμε κρατώντας την προσδοκία της αγάπης και της ανάστασης ως εφόδιο ζωής. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2026 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

  

 Αγαπητοί μου,

 η Εκκλησία μας, λίγες ημέρες πριν από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μας βάζει σήμερα να ακούσουμε έναν από τους πιο γνωστούς και συγκλονιστικούς λόγους του Ευαγγελίου:

«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…»

 Αδελφοί μου,

 αν θέλαμε να κρατήσουμε μόνο μία φράση από το σημερινό Ευαγγέλιο, θα μπορούσε να είναι αυτή:

 Ο Θεός μας αγαπάει.   Και δεν μας το είπε μόνο.  Μας το έδειξε.

 Πώς; Με τον Σταυρό. 

 «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…»

 Δηλαδή, τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον άνθρωπο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό.

 Και εδώ, αδελφοί μου, βρίσκεται το μεγαλείο της αγάπης του Θεού.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στέκεται με θαυμασμό στη λέξη «ούτως».

 Σαν να μας λέγει: Κοιτάξτε πόσο αγάπησε ο Θεός!  Δεν έστειλε απλώς κάποιον να μας βοηθήσει.  Έδωσε τον Υιό Του.  Και ο Υιός Του έφθασε μέχρι τον Σταυρό.

 Γι' αυτό ο Σταυρός δεν είναι για την Εκκλησία μας ένα σύμβολο ήττας.  Δεν είναι ένα σύμβολο θανάτου.

Είναι το σύμβολο της αγάπης του Θεού.  Είναι η απόδειξη ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.  Και σκεφθείτε, αδελφοί μου, πόσο σημαντικό είναι αυτό για τη ζωή μας.

 Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος πονάει.  Έρχεται μια ασθένεια.  Έρχεται μια στενοχώρια.  Μια αδικία. Μια απώλεια.

 Μια δυσκολία στην οικογένεια.  Και τότε ο άνθρωπος μπορεί να πει: «Πού είναι ο Θεός;» 

 Και η Εκκλησία έρχεται σήμερα και μας δείχνει τον Σταυρό.

 Ο Θεός δεν είναι μακριά από τον πόνο μας.  Ο Θεός ήρθε μέσα στον πόνο του ανθρώπου.  Έγινε άνθρωπος.  Πείνασε. Κουράστηκε.  Διώχθηκε.  Αδικήθηκε.  Και τελικά σταυρώθηκε.

 Γι' αυτό, όταν εμείς περνάμε μια δοκιμασία, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός δεν γνωρίζει τον πόνο μας. Τον γνωρίζει.

 Και μάλιστα τον γνωρίζει από τον Γολγοθά.

 Αδελφοί μου,

 ο Σταυρός όμως μας διδάσκει και κάτι άλλο.  Μας διδάσκει πώς να αγαπούμε.  Γιατί ο Χριστός δεν μας λέγει μόνο: «Κοίταξε τον Σταυρό μου».

 Μας λέγει: «Πάρε τον σταυρό σου και ακολούθησέ με».  Και τι σημαίνει αυτό;  Σημαίνει να μάθουμε να συγχωρούμε.  Να μην κρατούμε κακία.  Να μην απαντούμε στο κακό με κακό.  Να μπορούμε να πούμε: «Με πλήγωσε, αλλά δεν θέλω να τον  μισή-σω». «Με αδίκησε, αλλά δεν θέλω η καρδιά μου να γεμίσει με εκδίκηση».

 Αυτός είναι ο Σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε.  Και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μας θυμίζει ότι ο Σταυρός του  Χριστού είναι τρόπαιο σωτηρίας.  Εκεί που ο κόσμος βλέπει ήττα, η Εκκλησία βλέπει νίκη.

 Εκεί που ο κόσμος βλέπει θάνατο, η Εκκλησία βλέπει την αρχή της ζωής.

 Γιατί; Γιατί μετά τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση.  Και ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό Ανάγνωσμα, λέγει κάτι που φαίνεται παράξενο:

«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

 «Δεν θέλω να καυχώμαι για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού».

 Αυτό είναι το φρόνημα της Εκκλησίας.  Όχι «εγώ». Ο Χριστός.

 Όχι η δύναμή μου. Η χάρη του Θεού.   Όχι τα κατορθώματά μου.

Η αγάπη του Χριστού. 

 Αγαπητοί μου,  αύριο θα υψώσουμε στον Ναό τον Τίμιο Σταυρό.

 Και θα τον προσκυνήσουμε.

 Ας μην τον προσκυνήσουμε μόνο με τα χείλη.

 Ας τον προσκυνήσουμε με τη ζωή μας.

 Ας γίνουμε λίγο πιο συγχωρητικοί.

 Λίγο πιο ταπεινοί.

 Λίγο πιο ελεήμονες.

 Λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη.

 Και κυρίως, ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που μας είπε σήμερα ο Χριστός: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον».

 Δηλαδή: Τόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός.  Και όταν κάποια στιγμή νιώσουμε ότι είμαστε μόνοι…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.

 Όταν πονάμε…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Όταν φοβόμαστε…

 ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Και όταν πέσουμε…  ας μην απελπι-στούμε.

 Γιατί ο Σταυρός δεν τελειώνει στον Γολγοθά. Ο Σταυρός οδηγεί στην Ανάσταση.  Αυτή είναι η ελπίδα μας.  Αυτή είναι η πίστη μας.

 Αυτό είναι το μήνυμα της Εκκλησίας:

Ο Χριστός σταυρώθηκε για μας, αναστήθηκε για μας και μας περιμένει να ζήσουμε μαζί Του.

 Είθε, λοιπόν, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να μας δίνει δύναμη στις δοκιμασίες μας, πίστη στις δυσκολίες μας, αγάπη στην καρδιά μας και ελπίδα στη ζωή μας.

 π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως). 

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του. 

Ποιος από τους τρεις όμως ήταν ο Σταυρός του Χριστού; Για να γίνει η πιστοποίηση αυτή, προσέφυγαν στη θεϊκή ετυμηγορία. Ενώ γινόταν η εξόδια πομπή μιας γυναίκας που είχε εκδημήσει από τα επίγεια, ακούμπησαν διαδοχικά τους τρεις σταυρούς στο νεκρό σώμα της. Με τους δύο σταυρούς δεν άλλαξε τίποτε, αλλά όταν ακούμπησε ο τρίτος σταυρός, η γυναίκα ξαναγύρισε στη ζωή. Αναστήθηκε. Και όλοι κατάλαβαν ότι πρόκειται για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μας. 

Έκτοτε, διά μέσου των αιώνων, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα αναρίθμητα θαύματα του Τιμίου Σταυρού. Το Τίμιο Ξύλο του είναι το ακαταγώνιστο όπλο κατά του διαβόλου, η απόλυτη ευλογία και προστασία των πιστών. Θεία δυνάμει του Σταυρού και του εν αυτώ σταυρωθέντος Χριστού επιτυγχάνονται τα πάντα. Εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων, θεραπεία από παντοία κακά, νεκραναστάσεις. 

Αλλά υπάρχει και κάποιο θαύμα που επιτελείται διηνεκώς, αφανώς και μυστικώς με τη χάρη που έρρευσε από τον Σταυρό και τον σταυρωθέντα Κύριο, που υπερβαίνει κάθε άλλο θαύμα. Είναι η ανάσταση των ψυχών. 

Η ανάσταση ενός νεκρού δεν δίνει, παρά μόνο μια μικρή παράταση ζωής. Όσοι και αν αναστήθηκαν, ο Λάζαρος κ. λ. π., πέθαναν ξανά. Δεν είναι η οριστική λύση κατά του θανάτου. Η αναπότρεπτη εξουδετέρωση του θανάτου γίνεται με την αποφυγή του πνευματικού θανάτου, του θανάτου της ψυχής. Που προκαλείται μόνο από την αμαρτία. Αυτόν τον θάνατο συνιστά ο Κύριος να φοβόμαστε. Που ρίχνει ψυχή και σώμα «εν γεέννη» (Ματθ. 10, 28). 

Όποιος λοιπόν με τη χάρη του Σταυρού σταυρώσει τα πάθη του, ψυχικά και σαρκικά, δηλαδή την πολυποίκιλη φιλαυτία του (φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία) και νικήσει την αμαρτία, ανασταίνεται πνευματικά. Γίνεται ο μόνος πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η ανάσταση της ψυχής του «έχει ζωήν αιώνιον», προοπτική ατελεύτητη και όχι προσωρινή, όπως κάποια τυχόν ανάσταση του σώματος. 

Γι’ αυτό, το να νικήσει κανείς τα πάθη του, είναι ανώτερο θαύμα από το να αναστήσει νεκρούς (αγ. Ισαάκ ο Σύρος)! 

ΟΧΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ

«Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6, 13-14) .

«῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο».

          Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε ότι οι άλλοι μας χρησιμοποιούν. Άλλοτε για οικονομικά οφέλη, άλλοτε για να μπαίνουμε εμείς μπροστά και εκείνοι να μην εκτίθενται, άλλοτε γιατί παίζουν και διασκεδάζουν μαζί μας, συνήθως επειδή αισθάνονται την ανάγκη να εξουσιάζουν. Και εκείνοι και εμείς λησμονούμε ότι το αληθινό νόημα της ζωής περνά από την αγάπη και την προσφορά, όχι από την εξουσία και την επίδειξη. Ο κόσμος μας όμως είναι έτσι δομημένος, που το «κατέχειν» και «εξουσιάζειν»  να θεωρούνται τα μείζονα, ενώ όποιος είναι δυναμικός, είτε εκ θέσεως είτε εκ χαρακτήρος, και μπορεί να επιβάλλει στους άλλους το θέλημά του, δοξάζεται.

         Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Γαλάτες, τους επισημαίνει τρία σημεία: το πρώτο, ότι χρειάζεται να επιλέγουν τι είναι σωστό και τι όχι και να μην πέφτουν θύματα σε όσους και στη θρησκευτική πραγματικότητα τους χρησιμοποιούν, για να ικανοποιούνται έχοντας οπαδούς. «Όσοι σας πιέζουν να κάνετε περιτομή, δεν τηρούν απαραίτητα τον νόμο, αλλά θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους και να σας χρησιμοποιήσουν ως αφορμή καύχησης και αυτοδοξασμού». Να μην τους ακούτε. Να αντιστέκεστε. Το δεύτερο είναι ότι ο μοναδικός λόγος που ένας χριστιανός επιτρέπεται να καυχιέται είναι ο σταυρός του Χριστού, διότι πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό κάθε κοσμική έννοια δόξας, εξουσίας, αμαρτίας, επίδειξης έχει πεθάνει. Το ίδιο και όποιος αποφασίζει να σηκώσει τον σταυρό του. Έχει αφήσει στην άκρη τις προτεραιότητες αυτού του κόσμου. Το τρίτο είναι ότι η σχέση μας με τον Χριστό δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο και όλα κάθε στιγμή ξεκινούν από την αρχή, χωρίς να χρειαζόμαστε τα σύμβολα του παλαιού, όπως ήταν τότε η περιτομή και η ακροβυστία. Αυτός είναι ο κόσμος του Σταυρού, τον οποίο, όταν ο άνθρωπος υιοθετήσει, ο Χριστός και η πίστη θα του δώσουν την ανάσταση.

        Δεν είναι εύκολο να αποφύγουμε όσους μας χρησιμοποιούν και όσους μας χειραγωγούν. Φοβόμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Φοβόμαστε τη θέση μας, τις αμοιβές μας, την μοναξιά, τον διασυρμό, τη σύγκρουση. Έτσι όμως παύουμε να είμαστε ελεύθεροι. Το χειρότερο είναι όταν θεωρούμε ότι αγάπη είναι να κάνεις αυτό που θέλει ο άλλος, ακόμη κι αν δεν είναι σωστό. Έτσι όμως καταργείται η προσωπικότητά μας. Και αν στην κοινωνία δεν είναι πάντοτε εύκολο να λέμε όχι, τουλάχιστον ας επιλέξουμε να αντιστεκόμαστε σε ό,τι είναι σημαντικό για την προσωπικότητά μας. Ας έχουμε την παρρησία του λόγου και την παρηγοριά της προσευχής. Και ας μη φοβόμαστε τον σταυρό. Η ζωή είναι και θέλει υπομονή και προσμονή ότι ο Θεός θα μιλήσει. Για το δίκαιο και το αληθινό. Όχι για τη διατήρηση συμβόλων ή εξουσιών που δεν έχουν αξία διάρκειας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

13 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 - ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Ἰωάν. 3, 13-17)

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Γαλ. 6, 11-18)

 

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ῞Οσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ᾿Εν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, προσέξτε μὲ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. ῞Οσοι θέλουν ν’ ἀποκτήσουν καλὴ φήμη στοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ σᾶς ὑποχρεώνουν νὰ περιτέμνεστε, μὲ μόνο στόχο νὰ μὴν καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους ἐξαιτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. ῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο. Γιὰ ὅσους ἀνήκουν στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ δὲν ἔχει καμιὰ σημασία οὔτε τὸ νὰ κάνεις περιτομὴ οὔτε τὸ νὰ μὴν κάνεις, ἀλλὰ ὅλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. ῞Οσοι ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν ἀρχή, θὰ ἔχουν τὴν εἰρήνη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἑξῆς κανένας ἂς μὴ μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. ᾿Αρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν ᾿Ιησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου. ῾Η χάρη τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εὔχομαι νὰ εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου. ᾿Αμήν. 

ΑΓΙΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 Με την ευκαιρία της αρχής του νέου σχολικού έτους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος τέλεσε το πρωί της Παρασκευής 11 Σεπτεμβρίου 2026 τον αγιασμό στο Δημοτικό Σχολείο Παλαιάς Πόλεως, στο 7ο Πειραματικό Γυμνάσιο Κέρκυρας, στο 5ο Γενικό Λύκειο και στο 1ο ΕΠΑΛ Κέρκυρας και στο Μουσικό Σχολείο Κέρκυρας. Ο Σεβασμιώτατος έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους μαθητές, ενώ είχε σύντομες συνομιλίες με τους διευθυντές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς.

Στο 7ο Γυμνάσιο Κέρκυρας, το οποίος από φέτος λειτουργεί ως Πειραματικό, στον Αγιασμό ήταν παρόντες ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Θεόδωρος Κοντζιάλης, ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων κ. Πέτρος Αγγελόπουλος, η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Έλενα Βουσολίνου και ο Διευθυντής του Γραφείου του Υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Κωνσταντίνος Ζορμπάς.

Μιλώντας στα παιδιά ο Μητροπολίτης Κερκύρας εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά που βρέθηκε ανάμεσά τους, ενώ τόνισε ότι το καλοκαίρι που πέρασε έγινε μεγάλος θόρυβος εξαιτίας της κινηματογραφικής ταινίας για την «Οδύσσεια». Αυτό του έδωσε την αφορμή να συλλογιστεί ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα δεν επέστρεψαν στην Ιθάκη, αλλά πέθαναν εξαιτίας της ασέβειάς τους, ενώ ο Οδυσσέας παραμένει θρησκευτικά πιστός και έτσι μπόρεσε να γυρίσει πίσω. Ο Οδυσσέας συνεχόταν από τις αξίες της θρησκευτικής πίστης, της πατρίδας, της οικογένειας και νίκησε τους ποικίλους πειρασμούς. Αυτό ευχήθηκε ο κ. Νεκτάριος στους μαθητές και στις μαθήτριες. Να κρατήσουν αρχές και αξίες, όπως η αγάπη, η πίστη, να μην ξεχνάμε την οικογένεια, το σπίτι, την πατρίδα. Τα γράμματα και οι σπουδές πρέπει να συμβαδίζουν μ’ αυτές τις αξίες, ώστε να υπάρχει αληθινή προκοπή, να φτάσουν στη δική τους Ιθάκη, για να καταξιωθούν. Ευχήθηκε κάθε επιτυχία στο νέο ξεκίνημα του σχολείου ως Πειραματικού, τόσο προς τον διευθυντή και πρώτο και στενό συνεργάτη του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανό, τόσο στο έργο της Παιδείας, όσο και της Ιεράς Μητροπόλεως και στους εκπαιδευτικούς.    

Ο κ. Νεκτάριος, στη συνέχεια, μετέβη στο σχολικό συγκρότημα του 5ου Λυκείου και του 1ου ΕΠΑΛ, όπου υποδιευθυντής είναι ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως και εκπαιδευτικός Αρχιμ. Δοσίθεος Παπαμήτρος. Ο κ. Νεκτάριος μίλησε στα παιδιά και εκεί με ιδιαίτερη χαρά, που πηγάζει και από το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει δυναμική παρουσία στο σχολείο, κάτι που δείχνει την συμπόρευση των δύο θεσμών, σε συνέχεια της μακραίωνης παραδόσεως του λαού μας.  

Στον αγιασμό του Δημοτικού Σχολείου Παλαιάς Πόλεως παραβρέθηκε ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Αριστοτέλης Βλάσης, ενώ στο Μουσικό Σχολείο παραβρέθηκαν ο Αναπληρωτής Περιφερειάρχης κ. Χρήστος Άνθης και ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων κ. Πέτρος Αγγελόπουλος, όπως και η Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Έλενα Βουσολίνου.

 Στο Μουσικό Σχολείο έγινε και μία μικρή συναυλία, την οποία παρακολούθησε ο Σεβασμιώτατος με ιδιαίτερη χαρά, συγχαίροντας τη διευθύντρια κ. Αλεξάνδρα Τζούμα, τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά του σχολείου για τις προσπάθειές τους.