Κερκύρας Νεκτάριος: «Στη σημερινή εποχή της αθεΐας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε την πίστη μας ως κόρη οφθαλμού»

 Την Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2025, ημέρα ανάμνησης του θαύματος της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, δια του οποίου επικύρωσε τον Όρο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην ιστορική γυναικεία Ιερά Μονή της Αγίας Ευφημίας πλησίον των θερινών ανακτόρων, «Μον Ρεπό», στην αρχαιόπολη της Κέρκυρας. Η εν λόγω Ιερά Μονή μαρτυρείται ήδη από τον 15ο αιώνα και πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες μονές της Κέρκυρας. Σήμερα, στη Μονή διαβιεί η αδελφή Ολυμπιάδα, η οποία αγωνίζεται με κατά Θεόν ζήλο για την ανακαίνιση και ανάδειξη της. 

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής και συγκεκριμένα από την Β’ Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, συνδέοντάς την με την τιμωμένη Αγία. Η Αγία Ευφημία, επέδειξε αξιοσημείωτη καρτερία και υπομονή στο μαρτύριό της κατά τα χρόνια των διωγμών του Διοκλητιανού, όταν και αρνήθηκε να συμμετάσχει στις ειδωλολατρικές λατρευτικές τελετές που λάμβαναν χώρα στη Χαλκηδόνα με εντολή του αυτοκράτορα. Επέμεινε και ομολόγησε την αληθινή πίστη στο Χριστό. Έτσι, απέκτησε σπουδαία φήμη ενώ, μετά την κοίμησή της, σημειώνονταν σπουδαία θαύματα, ανταποκρινόμενη στα αιτήματα των πιστών που προσέτρεχαν στον τόπο όπου ευρίσκοντο τα λείψανά της, προκειμένου μέσω αυτών να στερεώσει την πίστη στις καρδιές των ανθρώπων. 

Κατά αντίστοιχο τρόπο, ο Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στους Κορινθίους, τονίζει πως βρίσκεται δίπλα τους συνεργός στην πίστη στον αληθινό Θεό για να τους ενισχύει. Τούς καλεί να μην παραπλανώνται και να ενθυμούνται όλες τις ευεργεσίες που τούς έχει προσφέρει ο Θεός. Έτσι, η περικοπή που αναγιγνώσκεται τη σημερινή ημέρα, σχετίζεται νοηματικά με το θαύμα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας και την επικύρωση του Ορθόδοξου Όρου της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου περί του Χριστολογικού δόγματος. Σύμφωνα με αυτόν, ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με τις δύο φύσεις, θεϊκή και ανθρώπινη, ενωμένες «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». 

Κατά τη διάρκεια της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, οι Άγιοι Πατέρες βρίσκονταν σε διαφωνία με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, οι οποίοι υποστήριζαν ότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού είχε απορροφηθεί από τη θεϊκή φύση. Προκειμένου να λάβουν τις ορθές αποφάσεις περί των δογματικών αληθειών της πίστης μας, αποφάσισαν να ζητήσουν σημείο από το Θεό. Έτσι, τοποθέτησαν τα δύο κείμενα, των ορθοδόξων και των αιρετικών, στο στήθος του αλωβήτου λειψάνου της Αγίας Ευφημίας και σφράγισαν τον τάφο της. Όταν τον άνοιξαν και πάλι, η ορθόδοξη ομολογία βρέθηκε στο στήθος της Αγίας ενώ η αιρετική στα πόδια της. Αυτό θεωρήθηκε θεϊκή επιβεβαίωση περί της αλήθειας της Ορθοδόξου διδασκαλίας. Έτσι, όπως και ο Απόστολος Παύλος, η Αγία Ευφημία κατέστη και αυτή συνεργός στην πίστη των ανθρώπων και οδοδείκτης της Αλήθειας. 

Την εποχή εκείνη των πρώτων χριστιανικών αιώνων, ο κόσμος επιζητούσε τον στηριγμό του στους Αγίους της Εκκλησίας μας και εκδήλωνε έντονο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της πίστεως, σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή της αδιαφορίας. Δυστυχώς, η εποχή μας ειρωνεύεται και περιπαίζει τα πάντα. Όμως, όπως τόνισε συγκεκριμένα ο κ. Νεκτάριος, «στη σημερινή εποχή της αθεΐας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε την πίστη μας ως κόρη οφθαλμού». Ειδικά οι αγαπώντες το Θεό, που βλέπουν το Χριστό ως Λυτρωτή, Σωτήρα και Ευεργέτη που έσωσε τον άνθρωπο από τη φθορά της αμαρτίας και του θανάτου και μάς χάρισε την ελπίδα της ζωής και της ανάστασης. Πρέπει να διατρανώσουμε αυτήν την πίστη, την οποία διετράνωσαν τόσο οι Άγιοι Πατέρες, όσο και η Αγία Ευφημία. 

Επίσης, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τον προβληματισμό του καθώς αυτή η αδιαφορία της εποχής αφήνει το στίγμα της ακόμη και στα μοναστήρια, τα οποία τείνουν να αποδυναμώνονται και ενίοτε να σβήνουν καθώς μειώνονται οι κλίσεις για το μοναχισμό. Μάλιστα, σημείωσε ότι «ο μοναχισμός και τα μοναστήρια είναι ο πνεύμονας της εκκλησίας μας. Είναι οι μοναχοί και οι μοναχές που προσεύχονται και μάς παρακινούν και εμάς στην προσευχή». Βέβαια, το φαινόμενο αυτό της αδιαφορίας επεκτείνεται καθώς αντανακλά τη γενικότερη αδιαφορία του σύγχρονου ανθρώπου για τα πνευματικά ζητήματα, τη σωτηρία τη ψυχής του και την αγιότητα, όντας απορροφημένος από τις μέριμνες της εποχής. Όμως, οι Άγιοι μάς υπενθυμίζουν ότι είτε μοναχοί, είτε οικογενειάρχες, ο σκοπός του ανθρώπου δεν είναι άλλος παρά ο εν Χριστώ ανακαινισμός του και η αγιότητα. Για αυτό όμως, απαιτείται ζώσα πίστη, αγάπη για το Θεό και φρόνημα ομολογίας κατά το παράδειγμα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε χρόνια πολλά σε όλους και η χάρις του Θεού να σκεπάζει τη ζωή όλων, να μάς φωτίζει και να μάς ενισχύει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς στους οποίους ζούμε.

Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΜΕ

Είπε ο Αββάς Σερίνος: «πέρασα τον καιρό μου θερίζοντας, ράβοντας, πλέκοντας. Και παρ’ όλα αυτά, αν το χέρι του Θεού δεν με χόρταινε, δεν θα μπορούσα να χορτάσω» (από το «Γεροντικό»)

Αν κάτι λείπει από τη ζωή μας και μας κάνει να φοβόμαστε είναι η πίστη στην πρόνοια και την αγάπη του Θεού. Το βλέπουμε αυτό στην απληστία μας, η οποία εκφράζεται τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Δεν μας φτάνει ό,τι έχουμε, αλλά θέλουμε παραπάνω. Και είμαστε έτοιμοι να καταπατήσουμε νόμους, να πιέσουμε τους ανωτέρους μας, να μετατρέψουμε χρήματα τα οποία μας δίδονται για συγκεκριμένο σκοπό σε παροχές για άνεση και καλοζωΐα.

Το ίδιο συμβαίνει και με ανησυχίες, τις οποίες μερίδα του κόσμου έχει σχετικά με την ελευθερία μας που απειλείται από τα συστήματα του αιώνος τούτου και από τις τεχνολογικές εφευρέσεις. Προφανώς και η φιλελεύθερη δημοκρατία των καιρών μας πάσχει, καθότι έφτασε στην ακρότητα ενός δικαιωματισμού, ο οποίος προβάλλει το άτομο και τη διαφορετικότητά του ως κοινωνικό πρότυπο, γεννώντας ανησυχίες και ενοχλώντας όσους αισθανόμαστε ότι υπάρχουν αξίες και σταθερές στη ζωή. Την ίδια στιγμή όμως γεννιέται ένας φόβος που καλλιεργείται έντεχνα από νοοτροπίες ήκιστα δημοκρατικές και προπαγάνδα η οποία ζητά «για το καλό μας» να μην έχουμε άποψη ή «για το καλό μας» να βαφτίζουμε ως  επικίνδυνες  πρακτικές του καιρού μας, οι οποίες στην πραγματικότητα είναι αδιάφορες για τον μέσα κόσμο μας. Και παρουσιάζεται το φαινόμενο της απόλυτης αντίφασης: από την μια να διαμαρτυρόμαστε για όσους προσβάλλουν στο όνομα της ελευθερίας τους αυτά που εμείς θεωρούμε σημαντικά και από την άλλη να απαιτούμε από ένα σύστημα το οποίο λειτουργεί με δικές του βάσεις να σέβεται τη δική μας ελευθερία σε τέτοιο βαθμό, που να βλέπει τον κόσμο υποχρεωτικά όπως εμείς. 

Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας επισημαίνει ότι ο άνθρωπος που πιστεύει χορταίνει από το χέρι του Θεού. Βλέπει στη ζωή του την παρουσία της πρόνοιας του Θεού και Εκείνον εμπιστεύεται. Δεν σημαίνει ότι δεν θα θερίσει, δεν θα ράψει, δεν θα πλέξει. Όμως αν εμπιστεύεται τη δική του δύναμη, τότε θα μείνει πεινασμένος. Μας δείχνει αυτός ο λόγος ότι στη ζωή μας ο Θεός που μας έδωσε την ελευθερία ως δώρο του κατ’ εικόνα μας, δεν μας εγκαταλείπει, αν εμείς έχουμε την κρίση να βλέπουμε την παρουσία Του, την υπομονή να Τον εμπιστευόμαστε και την απόφαση να μη θεωρούμε ότι η δική μας οπτική, προσπάθεια, κινητικότητα είναι ικανά στοιχεία για να διαφυλάξουμε τον εαυτό μας και τη θέση μας στην κοινωνία. 

Ο σύγχρονος πολιτισμός κυβερνιέται σχεδόν αποκλειστικά από την πολιτική και την οικονομία. Εύκολα αμνηστεύει στους πλούσιους και ισχυρούς συμπεριφορές χωρίς ήθος. Εύκολα κατακρίνει λιγότερο δυνατούς όταν επιδεικνύουν τέτοιες συμπεριφορές, τις οποίες όμως ανέχεται, χρησιμοποιεί και ενθαρρύνει προς όφελος των ισχυρών, αφήνοντάς τες να λειτουργούν ως κρυφή επιδίωξη στη σκέψη πολλών. Την ίδια στιγμή, επειδή βλέπει τον άνθρωπο ως αριθμό που καταναλώνει και είναι αναλώσιμος, δεν ενδιαφέρεται για τις ευαισθησίες του καθενός, ούτε για τους φόβους του, χρησιμοποιώντας  τον ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Κι αυτό διότι από τον πολιτισμό λείπει η αγάπη. Αυτή που μας κάνει να ανταποκρινόμαστε στην διαβεβαίωση του Θεού ότι δεν θα μας εγκαταλείψει, αυτή που κάνει την ελευθερία μας ουσιαστική, διότι μας βοηθά να βγούμε από την αγωνία του τι θα έχουμε και μας οδηγεί στην προοπτική τού Ποιος μας περιμένει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"

στο φύλλο της Τετάρτης 9 Ιουλίου 2025

2025-07-08 ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

2025-07-07 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

Η εορτή της Αγίας Κυριακής στην Κέρκυρα

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, εόρτασε τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής της αθληφόρου στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής Κουραμάδων Μέσης Κέρκυρας, όπου χοροστάτησε στον εσπερινό της εορτής την Κυριακή, 6 Ιουλίου 2025 και στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Χρυσηίδας, όπου λειτούργησε και ομίλησε ανήμερα της εορτής Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2025. Η μεν Ιερά Μονή, ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων ενώ διαβιεί μικρά αδελφότητα υπό τον πρώτο Καθηγούμενο αυτής και Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη, Γέροντα Γαβριήλ Νικηφορίδη. Στη δε ενορία της Χρυσηίδας διακονεί ο Πρωτοπρεσβύτερος Ευάγγελος Κούτρας ο οποίος εργάζεται άοκνα επιδεικνύοντας πλούσιο πνευματικό και ποιμαντικό έργο. Και στις δύο λατρευτικές συνάξεις η προσέλευση των πιστών ήταν ιδιαίτερα υψηλή, ενώ στη Θεία Λειτουργία παρευρέθηκε και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας.

Στον εσπερινό της εορτής, στην ομιλία του, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από την υμνολογία της εορτής και στάθηκε σε δύο σημαντικά στοιχεία της Αγίας. Το πρώτο είναι η καλή παρθενία και το δεύτερο το κάλλος του μαρτυρίου. 

Η Αγία Κυριακή έγινε το φως των εκλεκτών από την καλή παρθενία. Αυτήν την καλή παρθενία που φέρει πλήθος Αγίων της Εκκλησίας μας είναι που τιμάται και αναγνωρίζεται διαχρονικά. Η αειπάρθενος Μαρία, η Παναγία μας, κατέστη καθαρό σκεύος εκλογής το οποίο κυοφόρησε τον Υιό και Λόγο του Θεού και Του δάνεισε την ανθρώπινη φύση ώστε να υλοποιηθεί το προαιώνιο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Έτσι και η Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή με την καθαρότητά της, βίωσε το φως της χάριτος του Θεού, τίμησε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό με την παρθενία της και έτσι μέσα από το θείο έρωτα που ζούσε ήλθε σε κοινωνία αγάπης μαζί Του. Όμως, σήμερα, αυτό το κήρυγμα περί παρθενίας χλευάζεται. Οι παραδοσιακές αξίες και αρετές έχουν μεταστραφεί με αποτέλεσμα η σύγχρονη εποχή να αποτίνει φόρο τιμής στη σαρκολατρεία και το δικαιωματισμό που θέτει στο κέντρο το άτομο ως μονάδα και όχι το πρόσωπο ως μέρος μιας κοινωνίας αγάπης. Όμως, στον αντίποδα αυτής της ψευδοπροόδου, η Εκκλησία μας τοποθετεί ως αντιστάθμισμα τις αρετές των Αγίων μας και το παράδειγμά τους, η μνήμη των οποίων δεν σβήνει μετά την κοίμησή τους αλλά το άστρο τους λάμπει αιώνια στα πέρατα της οικουμένης.

Το δεύτερο στοιχείο εκ του οποίου έλαβε τη χάρη του Θεού η Αγία Κυριακή είναι το μαρτύριο. Η Αγία έλαβε όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, την ειρήνη, τη δόξα του Θεού και η μνήμη της τιμάται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι μάρτυρες είναι οι θεράποντες της ζωής του Θεού. Ειδικά στους πρώτους αιώνες, το μαρτύριο αγαπήθηκε από τους πιστούς εκείνους που διψούσαν για την κοινωνία, την αποκατεστημένη σχέση με το Θεό. Διψούσαν για τη μαρτυρία και ομολογία του αληθινού Θεού. Έτσι, στερέωσαν την Εκκλησία. Ως αποτέλεσμα, όσο και να πολεμάται η Εκκλησία δεν μπορεί να καταργηθεί και να νικηθεί. Η Εκκλησία είναι χωρίς τέλος, είναι αιώνια. Είναι η κοινωνία της αγάπης με τον τριαδικό Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πανήγυρης την οποία οι Άγιοι την αισθάνονται ατελεύτητα και τη μεταδίδουν και σε εμάς.

Tην κυριώνυμο ημέρα της εορτής, ο κ. Νεκτάριος, έλαβε αφορμή στην ομιλία του από την αποστολική περικοπή που αναγιγνώσκεται στην μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής και συγκεκριμένα από την Προς Γαλάτας Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Αρχικά, αναφέρθηκε σύντομα στο κάλλος της παρθενίας και το στέφανο του μαρτυρίου της Αγίας Κυριακής. Στη συνέχεια αναφερόμενος στο ιουδαϊκό περιβάλλον της εποχής του Αποστόλου Παύλου, εξήγησε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν ήλθε στον κόσμο για να καταργήσει τον ιουδαϊκό νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει. Εγκαινίασε την εποχή στην οποία μέσω του Ευαγγελίου της αγάπης γίνεται πραγματικότητα η υπέρβαση των διαφόρων λογής κοινωνικών διακρίσεων της εποχής. Έτσι, όπως λέγει στην προς Γαλάτας επιστολή του ο Απόστολος Παύλος «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος, οὐδὲ Ἕλλην· οὐκ ἔνι δοῦλος, οὐδὲ ἐλεύθερος· οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ 3, 28). Για αυτό το λόγο ο άνθρωπος οφείλει να αντιμετωπίζει τους πάντες ως εικόνες του Θεού και να βλέπει στο κάθε πρόσωπο τον ίδιο το Χριστό τιμώντας έτσι το συνάνθρωπο. Αυτή η πίστη στο Χριστό και η αγάπη οδηγούν ακόμη και στην υπέρβαση ορισμένων φυσικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου. Έτσι, η Αγία Κυριακή, αν και ως γυναίκα διακρινόταν από τα ιδιαίτερα θηλυκά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν το φύλο της, οπλισμένη με τη χάρη του Θεού και έχοντας βιώσει την αγαπητική κοινωνία μαζί του διακατεχόταν παράλληλα από αξιοσημείωτη ανδρεία. Ομολόγησε το Χριστό και καλέστηκε στο μαρτύριο. Έτσι, διέψευσε όσους πίστευαν ότι με τη φυσική της εξόντωση θα έσβηναν τη φωτιά της πίστης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο κάθε μάρτυρας αποτελεί ένα περίτρανο κήρυγμα μέσω του οποίου ενδυναμώνεται ο κάθε πιστός.

Ειδικά σήμερα, οφείλουμε να παραδειγματιζόμαστε από την πίστη και το φρόνημα αντίστασης των μαρτύρων καθώς συνεχίζεται η δίωξη του Χριστού. Μάλιστα, στην εποχή μας, η δίωξη της Εκκλησίας υλοποιείται με ύπουλους τρόπους, αφού ο σύγχρονος άνθρωπος οδηγείται σταδιακά στην παγίδευση της ύψιστης δωρεάς του Θεού σε αυτόν, της ελευθερίας του, μέσω της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής προόδου και της εξάρτησης από αυτήν, του υλισμού και του ασφυκτικού ελέγχου από το νόμο. Ο άνθρωπος της εποχής μας οφείλει να είναι αφυπνισμένος και να συνειδητοποιεί ότι ο Θεός μάς έχει δημιουργήσει ως πρόσωπα θεία, μοναδικά και ανεπανάληπτα, προικισμένα με πνευματικό εσωτερικό πλούτο. Ο άνθρωπος δεν είναι άλογος, ούτε ένας άψυχος αριθμός. Οι Άγιοι είχαν αντίληψη αυτών των ιδιαίτερων ιδιωμάτων του ανθρώπου και αξιοποιούσαν τη δωρεά του αυτεξουσίου τους ώστε να μην υποδουλώνονται από το διάβολο και τα όργανά του. 

Στο τέλος, ο Σεβασιώτατος ευχήθηκε χρόνια πολλά σε όλους και να έχουμε ως πρότυπο την αληθινή πίστη, την αγάπη στο Θεό και το θάρρος της Αγίας Κυριακής.  

Θεία Λειτουργία στις Κατασκήνωσης της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας

 Με πατρική αγάπη και μέριμνα, την Κυριακή 7 Ιουλίου 2025, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, επισκέφθηκε την κατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως στην Κασσιόπη, κατά τη διάρκεια της πρώτης κατασκηνωτικής περιόδου για αγόρια Δημοτικού (Α’ έως Ε’ τάξη), η οποία ξεκίνησε την 1η Ιουλίου και ολοκληρώθηκε σημερα, Δευτέρα 8 Ιουλίου.

Το πρωί της Κυριακής, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον νεοανεγερθέντα Ιερό Ναό των Αγίων Δημητρίου και Νέστορος, ο οποίος βρίσκεται εντός του κατασκηνωτικού χώρου. Όλοι οι κατασκηνωτές συμμετείχαν προσευχητικά, ψάλλοντας καθ’ όλη τη διάρκεια της Λειτουργίας.

Ο Σεβασμιώτατος παρέμεινε κοντά στα παιδιά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, συμμετέχοντας μαζί τους στο πρωινό και το μεσημεριανό γεύμα, παρακολουθώντας τα παιχνίδια και τις δραστηριότητές τους, και απευθύνοντάς τους λόγο πνευματικό, βασισμένο στην ευαγγελική περικοπή της ημέρας. Με απλότητα και χαρά, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον Ποιμενάρχη τους, να εκφράσουν σκέψεις και να υποβάλουν ερωτήματα που τα απασχολούν.

Την ευθύνη της πρώτης αυτής περιόδου έχει ο π. Δοσίθεος Παπαμήτρος, ενώ υπαρχηγός είναι ο φιλόλογος και εκπαιδευτικός κ. Νίκος Κοσκινάς. Ιδιαίτερη ήταν η τιμή για τα στελέχη και τους ομαδάρχες της περιόδου, καθώς ο Σεβασμιώτατος ανεφέρθη στην προσφορά και τη διακονία τους με θερμά λόγια, ενθαρρύνοντάς τους να συνεχίσουν με πνεύμα διακονίας και αφοσίωσης.

Η κατασκήνωση της Κασσιόπης συνεχίζει αδιάλειπτα να αποτελεί μία ζωντανή κυψέλη χριστιανικής παιδείας, προσφέροντας στα παιδιά της τοπικής μας Εκκλησίας στιγμές χαράς, δημιουργίας και πνευματικής καλλιέργειας.

2025-07-06 ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ