Δευτέρα 6 Απριλίου 2026
Κυριακή 5 Απριλίου 2026
ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
Η Αγία και Μεγάλη Δευτέρα, όπως μας διδάσκει ο Νικηφόρος Θεοτόκης, είναι ημέρα εγρήγορσης και πνευματικής προετοιμασίας. Η Εκκλησία προβάλλει μπροστά μας τον πάγκαλο Ιωσήφ και την άκαρπη συκιά.
Ο δίκαιος Ιωσήφ, μέσα στις δοκιμασίες και τις αδικίες, δεν έχασε την πίστη του. Παρέμεινε καθαρός, ταπεινός και υπομονετικός. Έτσι γίνεται τύπος του Χριστού, που βαδίζει προς το Πάθος με πραότητα και αγάπη .
Αντίθετα, η άκαρπη συκιά μάς ελέγχει. Είχε φύλλα, αλλά δεν είχε καρπούς. Είχε εμφάνιση ζωής, αλλά όχι ουσία. Έτσι και εμείς, πολλές φορές, φαινόμαστε χριστιανοί, αλλά δεν έχουμε έργα μετανοίας, αγάπης και αληθινής πίστεως.
Ο Νικηφόρος Θεοτόκης μάς καλεί να μη μείνουμε στα εξωτερικά, αλλά να καλλιεργήσουμε καρπό πνευματικό. Να γίνει η ζωή μας καρποφόρα, γεμάτη από τα έργα του Θεού.
Ας σταθούμε, λοιπόν, με προσοχή μπροστά στο ξεκίνημα της Μεγάλης Εβδομάδας. Ας αφήσουμε την αμέλεια και την υποκρισία, και ας πορευθούμε με μετάνοια, για να συναντήσουμε αληθινά τον Χριστό στο Πάθος και την Ανάσταση.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Η Ακολουθία του Νυμφίου στην Κέρκυρα
Το εσπέρας της Κυριακής, 5 Απριλίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε κατά την Ακολουθία του Όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας, η οποία τελέστηκε σε κλίμα βαθιάς κατανύξεως, με εκκλησιαστική ευταξία και άρτια ψαλτική απόδοση των ύμνων, στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Ελεούσης, στο παραδοσιακό χωριό των Κυνοπιαστών της Κεντρικής Κέρκυρας. Στην εν λόγω ενορία διακονεί επί πλέον των τριών δεκαετιών ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, ο οποίος εργάζεται με κατά Θεόν ζήλο και πατρική αγάπη για την πνευματική οικοδομή του ποιμνίου.
Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από τον κατανυκτικό ύμνο της Εκκλησίας μας, «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα», τονίζοντας το βαθύ πνευματικό του νόημα.
Όπως επεσήμανε, η εικόνα αυτή είναι εμπνευσμένη από τα ιουδαϊκά έθιμα του γάμου, κατά τα οποία ο νυμφίος ερχόταν απροσδόκητα μέσα στη νύχτα, και οι προσκεκλημένοι όφειλαν να είναι έτοιμοι, άγρυπνοι και προετοιμασμένοι, για να τον υποδεχθούν. Η Εκκλησία, συνέχισε, να δανείζεται αυτήν την εικόνα για να φανερώσει ότι Νυμφίος της ζωής μας είναι ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Οποίος καλεί τον άνθρωπο σε μία ζωντανή σχέση μαζί Του.
Υπογράμμισε δε ότι εκείνος που δεν θα ανοίξει την καρδιά του για να δεχθεί τον Χριστό ως Νυμφίο της υπάρξεώς του, δεν μπορεί να κατανοήσει ούτε την αγάπη, ούτε τη θυσία, ούτε τη διδασκαλία Του περί ειρήνης, πραότητας, μετανοίας και προσευχής. Διότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να καλέσει τον άνθρωπο από την πτώση και την παράβαση στην ανάβαση και τη θέωση, από τη γη στον ουρανό.
Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στην έννοια της πνευματικής εγρήγορσης, τονίζοντας ότι «μακάριος» είναι ο άνθρωπος που ζει εν εγρηγόρσει, που δεν παραδίδεται στον πνευματικό ύπνο, ούτε βυθίζεται στα πάθη και στο ίδιον θέλημα. Η εγρήγορση, όπως εξήγησε, σημαίνει αγώνα, ελευθερία από τα δεσμά της αμαρτίας και συνεχή προσανατολισμό προς το θέλημα του Θεού. Διότι μόνο έτσι ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει τον Χριστό και να Τον υποδεχθεί ως «Νυμφίο» της καρδιάς του.
Αντιθέτως, επεσήμανε ότι η ραθυμία, η πνευματική ραστώνη, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παγίδες του ανθρώπου. Είναι εκείνη η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος ξεγελιέται από τον πειρασμό και επιλέγει το εύκολο, το ευχάριστο και το αναπαυτικό, αποφεύγοντας τον αγώνα και την θυσία που ζητά ο Θεός. Έτσι, καθημερινά αθετεί το θέλημα του Θεού, με αποτέλεσμα να παραμένει πνευματικά αδρανής, με τους οφθαλμούς της ψυχής κλειστούς, ανίκανος να γευθεί τη γλυκύτητα της θείας χάριτος.
Μάλιστα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη ανησυχία στη σύγχρονη πραγματικότητα, μεταφέροντας εμπειρίες από τον χώρο της εκπαίδευσης, όπου, όπως σημείωσε, μεγάλος αριθμός νέων οδηγείται στη χρήση ουσιών, αναζητώντας μία ψευδαίσθηση πληρότητας και «ανύψωσης». Όμως, όπως τόνισε, αυτή η πρόσκαιρη «ανάβαση» οδηγεί τελικά σε βαθιά πτώση, απόγνωση και εσωτερικό κενό.
Καταλήγοντας στο σημείο αυτό, υπογράμμισε ότι η αιτία αυτής της τραγικής πραγματικότητας έγκειται στο ότι ο άνθρωπος δεν διδάχθηκε να ζει από τη χάρη του Θεού, να καλλιεργεί την αληθινή αγάπη, την ειρήνη και την κοινωνία με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, αλλά περιορίζεται συχνά σε έναν εξωτερικό τύπο, αφήνοντας το εσωτερικό του να κυριαρχείται από το πονηρό. Έτσι, απομακρύνεται από την αληθινή ζωή, που είναι η ζωή της χάριτος και της εν Χριστώ εγρηγόρσεως.
Συνεχίζοντας, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με προβληματισμό στην ευθύνη της οικογένειας, της Εκκλησίας και της παιδείας για την πνευματική πορεία των νέων, επισημαίνοντας ότι συχνά παρατηρείται μία απομάκρυνση από τις ρίζες και τις αξίες του τόπου μας. Τόνισε ιδιαιτέρως ότι η αποδυνάμωση του μαθήματος των Θρησκευτικών και η αντικατάστασή του από μία γενικόλογη, φιλοσοφική ηθική, αποστερεί από τα παιδιά τη ζωντανή εμπειρία της πίστεως, η οποία, όπως υπογράμμισε, είναι η μόνη που δύναται να θεμελιώσει αληθινό ήθος.
Παράλληλα, με αφορμή επίκαιρες ανιστόρητες δηλώσεις προσώπων της πολιτικής ζωής, επεσήμανε ότι παρατηρούνται φαινόμενα σύγχυσης και επιφανειακής προσέγγισης της ιστορικής μνήμης, γεγονός που, όπως είπε, οδηγεί σε αλλοίωση της συνείδησης και της ταυτότητας του λαού. «Πώς θα διδάξουν την ιστορία της πατρίδος μας στα παιδιά μας;». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έκανε λόγο για μία σαφή τάση εθνομηδενισμού και αποχρωματισμού της πνευματικής και ιστορικής μας παραδόσεως, οι οποίες, κατά τον λόγο του, δημιουργούν γενιές χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς και χωρίς ουσιαστικές αξίες. «Έτσι διαγράφεται η ιστορία μας. Έτσι επαγγέλονται πατρίδα χωρίς πατρίδα. Χωρίς όρια.».
Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς σε εγρήγορση και αφύπνιση, προτρέποντας να επιστρέψουμε στις πνευματικές μας ρίζες και να εμπιστευθούμε τον Χριστό, τον Νυμφίο της Εκκλησίας, ως το μοναδικό στήριγμα και φως της ζωής μας, ευχόμενος σε όλους καλή δύναμη για την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, καλό και ευλογημένο Πάσχα.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ - ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 1
«Απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
όμορφε ξένε και καλέ, και στον ανθό της νιότης,
άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα».
(Διονύσιος Σολωμός, «Ο Πόρφυρας»)
Έμοιαζε οικείος Αυτός που ανέστησε τον φίλο. Που γιάτρεψε πόνο πολύ. Που άκουσε το κλάμα των δυνατών και των αδύναμων. Μα θα απέμενε στον ανθό της νιότης Του μόνος Του. Έρημος, διότι οι άνθρωποι ήθελαν και θέλουν να πάρουν μόνο, χωρίς να νιώθουν ότι αυτό ήταν το μεγαλείο Του. Το ότι δεν ζήτησε και δεν ζητά, ούτε σύμβολα νίκης, ούτε ρούχα στρωμένα χάμου, ούτε τραγούδι, ούτε έπαινο. Μόνο δίνει. Και το ήξερε ότι θα μείνει μόνος Του. Όποιος αγαπά, με τη μοναξιά του μένει. Μα όσες φορές κι αν τον ρωτήσεις, αν θα άλλαζε την αγάπη με τα «ζήτω», την ίδια απάντηση θα έπαιρνες.
Όμορφος ξένος και καλός. Όσοι θέλουν να Τον συντροφέψουν στα εισόδια της αγάπης, θα λιγοστέψουν τη δική τους ερημιά. Μαζί Του.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
5 Απριλίου 2026
Κυριακή των Βαΐων
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
Με μεγαλοπρέπεια τελέστηκε στην Κέρκυρα το μεσημέρι της Κυριακής των Βαΐων 5 Απριλίου 2026 η καθιερωμένη λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, με αφορμή τη θαυματουργική διάσωση του νησιού από την πανώλη το 1630, με παρέμβαση του Αγίου.
Στη λιτανεία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε τη λιτανεία και προσευχήθηκε στον Άγιο Σπυρίδωνα, ενώ συμμετείχαν και οι φιλαρμονικές του νησιού, τα σχολεία, οι πρόσκοποι και οι πολιτικές, στρατιωτικές και εκπαιδευτικές αρχές του τόπου, με επικεφαλής τον Υφυπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανο Γκίκα, τους βουλευτές κ. Δημήτρη Μπιάγκη και κ. Αλέκο Αυλωνίτη, τον Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κ. Ιωάννη Τρεπεκλή, τον Δήμαρχο Κεντρικής Κέρκυρας κ. Στέφανο Πουλημένο, τον Δήμαρχο Βόρειας Κέρκυρας κ. Γιώργο Μαχειμάρη, τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών κ. Γεώργιο.
Στην προσφώνησή του προς τους προσκυνητές ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος τόνισε ότι κατά την υποδοχή του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα, παρά τις ζητωκραυγές, άλλοι μεν τον έβλεπαν ως προσδοκία, άλλοι με μια παθητική στάση. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Άγιο Σπυρίδωνα. Τον λιτανεύουμε, ευχαριστώντας τον για τις πολλαπλές δωρεές και επισκέψεις, για τα άπειρα θαύματα στον τόπο, την πατρίδα, την χριστιανοσύνη. Κι όμως, άλλοι προσέβλεπαν με ευλάβεια στο πρόσωπό του, άλλοι με μια παθητική στάση. Σε πολλούς ο Άγιος παρέμεινε απαρατήρητος στην ψυχή τους, εάν στέκονται μόνο στα εξωτερικά γεγονότα. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξαναδούμε τα κίνητρά μας απέναντι στην πίστη.
Εάν σήμερα όλος ο πλανήτης μας συγκλονίζεται από πολέμους, από κρίσεις φτώχειας και ενέργειας και όλων των συναφών, τούτο γίνεται διότι ακριβώς ο κόσμος προσβλέπει στην εξουσία και όχι στο πρόσωπο του ταπεινού και πράου Ιησού, ο Οποίος έφερε την αγάπη και τη δικαιοσύνη, για να ενώσει τον κατατρεγμένο λαό. Απογοητεύονται οι λαοί, όταν δεν εκπληρώνονται τα όνειρά τους. Η αιτία όμως είναι ότι ο πλανήτης μας προσβλέπει σε κάθε είδους εξουσία, για να εξασφαλίσει ποικιλοτρόπως την ευμάρεια και όσο βλέπει ότι αποτυγχάνει, καταφέρεται ο ένας λαός εναντίον του άλλου. Όμως ο Θεός παραμένει στον αιώνα και σείει με προβληματισμό την κεφαλή, διότι διαπιστώνει την απιστία μας, μας υπερευλόγησε και μας εξήγαγε από δυσκολίες.
Το ίδιο κάνει και ο Άγιος Σπυρίδων απέναντι σε όλους μας. Μας απάλλαξε από την πανώλη, την πείνα, τους πειρασμούς κι εμείς, δυστυχώς, πολλάκις στεκόμαστε στα προσωπικά μας θέματα και συμφέροντα, χωρίς να επιστρέφουμε στην πίστη. Ένα είναι το μήνυμα το οποίο βγαίνει. Να επιστρέψουμε εν μετανοία, εν ταπεινώσει, εν επιγνώσει της πορείας της ζωής μας για να αλλάξει ο ρους της κοινωνίας, της πατρίδας και της παγκόσμιας κοινότητας. Ας ατενίσουμε με πίστη, με ευλάβεια, με κατάνυξη, με ταπείνωση και να ικετεύσουμε τον Άγιο Σπυρίδωνα να γίνει ο πρεσβευτής στον θρόνο του Κυρίου, για να μεταφέρει την μετάνοια τόσο του λαού όσο και των ανθρώπων των εξουσιών, οι οποίοι κατεξουσιάζουν τους λαούς. Ας αρχίσει η μετάνοια για όλους μας γιατί ο Θεός μας θέλει λαό Του, για να είναι Εκείνος ο Θεός μας, παιδιά Του και Εκείνος να είναι ο Πατέρας μας.
Το πρωί στο ιερό προσκύνημα τελέστηκε η πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου, ο οποίος, στο κήρυγμά του, επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ότι μετά την ανάσταση του Λαζάρου οι άνθρωποι πίστεψαν ότι ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας, κατά πώς έλεγαν οι γραφές, οι προφήτες, ο Ησαΐας, ο Ζαχαρίας και οι άλλοι, και προσδοκούσαν την απελευθέρωση τους από τον ρωμαϊκό ζυγό και τον ζητωκραύγαζαν. Ένας ύμνος της Εκκλησίας μας λέει ότι εμείς είμαστε ο νέος Ισραήλ, η εξ εθνών Εκκλησία, και καλούμαστε να υποδεχτούμε τον βασιλέα Χριστό, ως πράο και σώζοντα ημάς. Δεν πίστεψαν τότε στον Χριστό όλοι. Εύκολα από το «Ωσαννά» πέρασαν στο «σταυρωθήτω». Οι ειδωλολάτρες, οι Έλληνες, οι εθνικοί, εκείνοι οι οποίοι μπόρεσαν να διεισδύσουν στο πνεύμα της προφητείας, κατανοώντας ότι ο βασιλιάς του Ισραήλ ήταν πνευματικός ηγέτης, αυτός που θα αφαιρούσε το πνευματικό σκοτάδι στο οποίο ζούσε όλος ο κόσμος εξαιτίας της πτώσεως, της αμαρτίας, της φθοράς, έγιναν ο νέος Ισραήλ. Ούτε οι Ρωμαίοι μπόρεσαν να κατανοήσουν Ποιος ήταν ο Ιησούς. Εκείνοι εκπροσωπούσαν την δύναμη και την εξουσία. Ο ταπεινός Ιησούς δίδαξε με την πτωχεία Του, φέρνοντας ειρήνη σε έναν κόσμο ταραγμένο.
Σήμερα η Ευρώπη και η παγκόσμια κοινότητα προσβλέπουν στην εξουσία και την δύναμη, γι’ αυτό και τα γεγονότα, οι πόλεμοι, οι επαναστάσεις, η υποδούλωση των αδυνάμων, όλα αυτά έρχονται ως απότοκα του κατεξουσιασμού του κόσμου. Η εξ εθνών Εκκλησία δέχτηκε τον Ιησού της ειρήνης, της ταπείνωσης, του δικαίου, της αγάπης, πολλοί εξ ημών στεκόμαστε ως παρατηρητές και επιστρέφουμε στην ελπίδα ότι μόνο η εξουσία μπορεί να λύσει τα προβλήματά μας. Έτσι υπάρχει ταραχή και ανασφάλεια. Καλείται λοιπόν το μικρό και εκλεκτό λείμμα της Εκκλησίας του Χριστού να περιφρονήσει τους εξουσιαστές που ταλανίζουν τους λαούς και καταδυναστεύουν στον κόσμο. Καλούμαστε, αν θέλουμε να ανήκουμε σε αυτό το λείμμα, να προστρέχουμε στον εισοδεύοντα Κύριό μας, όχι τώρα στην επίγειο, στην κατά τόπον Ιερουσαλήμ, αλλά στην νοητή, στην Ιερουσαλήμ της καρδιάς μας, ικετεύοντας τον Χριστό να λυπηθεί τον λαό που παραπαίει προσβλέποντας όχι στην αγάπη που είναι δύναμη, στην ταπείνωση που είναι ελευθερία, στη δικαιοσύνη που είναι ενότητα.
Σ’ αυτόν τον Ιησού προστρέχουν οι Άγιοι, όπως ο Άγιος Σπυρίδων, ο οποίος εισοδεύει μαζί με τον Ιησού Χριστό σήμερα στον τόπο μας. Αυτόν τον Ιησού μιμήθηκαν, επικαλέστηκαν, ακολούθησαν οι άγιοι στη ζωή τους. Προς Αυτόν τον Ιησού ας προστρέξουμε κι εμείς.
Ο κ. Νεκτάριος έκλεισε την προσφώνησή του ευχόμενος χρόνια πολλά εις πάντας και η ανάσταση του Χριστού να είναι ευκαιρία παραμονής στις αρχές του ήθους και της αγάπης που ο Χριστός μάς παρέδωσε.
