ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

    Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου, τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026 στον Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης Κέρκυρας. Στον ναό είναι τεθησαυρισμένο το άφθαρτο σκήνωμα της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης, συμπολιούχου του νησιού, η οποία το 843 μ. Χ. αναστήλωσε τις ιερές εικόνες στην Κωνσταντινούπολη, τερματίζοντας την Εικονομαχία.

Προσφωνώντας κλήρο και πιστούς ο κ. Θεόκλητος ευχαρίστησε τον οικείο Ποιμενάρχη κ. Νεκτάριο που του έδωσε την ευλογία να έρθει στην Κέρκυρα, για να προστεί των λατρευτικών εκδηλώσεων για την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι δύο αρχιερείς είναι φίλοι από παλιά, συμπορεύτηκαν και έχουν κοινές σκέψεις και έγνοια για τα πράγματα της Εκκλησίας.

Ο κ. Θεόκλητος επεσήμανε ότι η αναστήλωση των εικόνων αποτέλεσε σημαντική πράξη στα χρόνια του Βυζαντίου. Η εικονομαχική έρις ήταν κυρίως πολιτική, διότι η εξουσία ήθελε ιστορικώς να καθυποτάξει την δύναμη της Εκκλησίας, η οποία είναι πνευματική. Δύσκολα βεβαίως καθυποτάσσεται το πνεύμα όταν υπάρχει η πίστη και η αγαπη προς τον Θεό. Μία γυναίκα αποκατέστησε τις ιερές εικόνες, η Αγία Θεοδώρα η Αυγούστα και αυτό εορτάζουμε. Η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι εμείς οι χριστιανοί λατρεύουμε τον Θεό όχι με ομοιώματα, αλλά πνευματικά. Ενωνόμαστε με τον Θεό διά της θείας κοινωνίας και με τα μυστήρια της Εκκλησίας και οι εικόνες βοηθούν στην πνευματική μυσταγωγία.

Η ενότητα διεσώθη στο Βυζάντιο και η αυτοκρατορία πορεύτηκε για κάποιους αιώνες ελεύθερη, όμως η Εικονομαχία είχε ήδη πλήξει την συνοχή της. Κάθε φορά που οι έριδες αυλακώνουν την Εκκλησία και διχάζουν τη σχέση λαού και εξουσίας, υπάρχει ρήξη και διαχρονική πικρία. Γι’ αυτό και οι ιστορικοί θεωρούν ότι η έρις αυτή άφησε στίγματα που οδήγησαν σταδιακά στην παρακμή το Βυζάντιο,

 Σήμερα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η εξουσία εξακολουθεί να υπονομεύει την Εκκλησία, όχι όμως με βίαιες πράξεις, αλλά με νόμους που αντιτάσσονται στην παράδοση και την πίστη μας, ενώ σύμπασα η πολιτεία έπρεπε να συμπαρίσταται στα έργα της Εκκλησίας. Εμείς όμως προσευχόμεθα ακόμη και γι’ αυτούς που δεν μας θέλουν. Μάθαμε να αγαπούμε όλους χωρίς εξαιρέσεις.

Ο κ. Θεόκλητος έκλεισε τις σκέψεις του αναφέροντας ότι η εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας είναι μία υπενθύμιση της ανάγκης μας να συμμετέχουμε στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, αλλά και να θυμόμαστε την Αγία Θεοδώρα την Αυγούστα.

      Το πρωί της Κυριακής της Ορθοδοξίας 1ης Μαρτίου 2026, ο Μητροπολίτης Βρεσθένης θα τελέσει την θεία λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό, καθώς ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ως μέλος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, συμμετέχει στις λατρευτικές εκδηλώσεις που γίνονται στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και μάλιστα ως ομιλητής. Μετά το πέρας της εν Κερκύρα θείας λειτουργίας ο κ. Θεόκλητος θα προεξάρχει στη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος της Αγίας Θεοδώρας, κατά την κερκυραϊκή παράδοση.  

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Στην Κέρκυρα βρίσκεται ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος, προσκεκλημένος του οικείου Ποιμενάρχου κ. Νεκταρίου, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ως μέλος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο Μητροπολίτης Βρεσθένης λειτούργησε το πρωί του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026 στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων στο χωριό Μαγουλάδες στη Βόρεια Κέρκυρα με την ευκαιρία της εορτής τού διά των κολλύβων θαύματος του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος.

Ο κ. Θεόκλητος, μιλώντας προς τους πιστούς, αφού περιέγραψε το θαύμα του Αγίου Θεοδώρου, έλαβε αφορμή από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας και τόνισε ότι ο Θεός βδελύσσεται την υποκρισία, την υπερηφάνεια και την κακία. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, όντας τυπολάτρες, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Ο Χριστός θεράπευσε έναν ασθενή την ημέρα του Σαββάτου. Οι Εβραίοι έμεναν στον τύπο, θεωρώντας την θεραπεία εργασία, κάτι που απαγορευόταν από τον Μωσαϊκό νόμο. Η αγάπη όμως είναι ο δρόμος του Χριστού.

 Αυτή την αγάπη, την σύμπνοια, την ενότητα καλούμαστε να ακολουθούμε. Οι έριδες, οι φιλονικίες οδηγούν σε λάθη και κακές καταστάσεις. Και οι κοινότητες πρέπει να στηρίζονται στην αγάπη. Γι’ αυτό και η Εκκλησία διαδραματίζει συνεκτικό ρόλο και δείχνει στους ανθρώπους, διά πρεσβειών των Αγίων, την οδό της υπέρβασης της τυπολατρίας και προτρέπει στην ενότητα.

Ο κ. Θεόκλητος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο για την πρόσκληση και την αγάπη του, καθώς και τον προϊστάμενο του ναού Αρχιμ. Συμεών Γουδέλη για την αγάπη, την φιλοξενία και την καλαισθησία με την οποία έχει διαμορφώσει τον Ιερό Ναό.  

2026-03-01 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Σήμερα η Εκκλησία μας πανηγυρίζει. Είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η πρώτη Κυριακή των Νηστειών. Και θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει· γιατί ακριβώς σήμερα; Τι γιορτάζουμε;

Γιορτάζουμε τη νίκη της πίστεως. Θυμόμαστε την αναστήλωση των αγίων εικόνων το 843 μ.Χ., όταν, με την πρωτοβουλία της Αγίας Θεοδώρα και επί βασιλείας του Μιχαήλ Γ΄, έληξε η ταραχή της Εικονομαχίας. Η Εκκλησία αναστήλωσε τις εικόνες και μαζί με αυτές αναστήλωσε την αλήθεια.

Αλλά, αδελφοί μου, η σημερινή εορτή δεν είναι ένα μουσειακό γεγονός. Δεν είναι απλώς ιστορία. Είναι ομολογία.

Γιατί πολεμήθηκαν οι εικόνες; Διότι πίσω από την εικόνα κρύβεται η μεγάλη αλήθεια: ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος. Αν ο Χριστός δεν ήταν αληθινός άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να ζωγραφιστεί. Αλλά επειδή «ο Λόγος σαρξ εγένετο», η ύλη αγιάζεται. Το ξύλο γίνεται φορέας χάριτος. Τα χρώματα γίνονται κήρυγμα θεολογίας.

Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια διακήρυξε ότι «η τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Δεν λατρεύουμε το ξύλο. Δεν προσκυνούμε τα χρώματα. Προσκυνούμε τον εικονιζόμενο Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους.

Και εδώ είναι το βαθύτερο μήνυμα. Η εικόνα δεν μιλάει μόνο για τον Χριστό. Μιλάει και για εμάς. Ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα Θεού». Η αμαρτία θόλωσε αυτή την εικόνα. Η μετάνοια όμως την καθαρίζει. Η χάρη του Θεού την ανακαινίζει.

Ορθοδοξία δεν σημαίνει μόνο ορθή διδασκαλία. Σημαίνει ορθή ζωή. Δεν αρκεί να λέμε «είμαστε Ορθόδοξοι». Η ημέρα μάς ρωτά: είμαστε εικόνες ζωντανές του Χριστού; Φαίνεται στην καρδιά μας η πραότητα; Φαίνεται στον λόγο μας η αλήθεια; Φαίνεται στη συμπεριφορά μας η αγάπη;

Σε έναν κόσμο που αμφισβητεί τα πάντα, που σχετικοποιεί την αλήθεια, η Εκκλησία σήμερα υψώνει τον Σταυρό και τις εικόνες και λέει: Υπάρχει αλήθεια. Και η αλήθεια έχει πρόσωπο. Είναι ο Χριστός.

Και η νίκη της Ορθοδοξίας δεν είναι θρίαμβος εναντίον άλλων. Είναι νίκη της ταπεινής αλήθειας. Είναι νίκη που επιτυγχάνεται με δάκρυα, με ομολογία, με θυσία.

Ας ρωτήσουμε σήμερα τον εαυτό μας: η εικόνα του Θεού μέσα μου είναι φωτεινή ή σκοτεινιασμένη; Έχω συγχωρήσει; Έχω ταπεινωθεί; Έχω αγαπήσει;

Αν αγωνιζόμαστε, τότε η Κυριακή της Ορθοδοξίας γίνεται προσωπική μας αναστήλωση. Αναστήλωση της καρδιάς. Αναστήλωση της πίστεως. Αναστήλωση της ελπίδας.

Εύχομαι ο Κύριος να μας χαρίσει όχι μόνο ορθή πίστη, αλλά και ορθή καρδιά. Ώστε όταν μας βλέπουν οι άνθρωποι, να διακρίνουν επάνω μας την εικόνα του Χριστού.

Π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

«ΟΥΡΑΝΕ, ΠΟΝΕ ΜΑΚΡΙΝΕ»

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 1, 52).

«Σᾶς βεβαιώνω ὅτι σύντομα θὰ δεῖτε νὰ ἔχει ἀνοίξει ὁ οὐρανός, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πάνω στὸν Υἱὸ τοῦ ᾿Ανθρώπου».

 Είμαστε πλασμένοι να κοιτάμε προς τον ουρανό. Σε έναν κόσμο διασπασμένο, όπου τα συμφέροντα συγκρούονται, όπου οι πόλεμοι μοιάζουν συνεχείς και αναπόφευκτοι, όπου ο θάνατος είναι προαιώνιος και έσχατος εχθρός, μας έχει δοθεί ως δώρο η ελευθερία, διά της οποίας καλούμαστε είτε να κοιτάξουμε ψηλά είτε να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας. Να διαλέξουμε την επιβίωση με κριτήριο το εγώ και την παντοδυναμία του ή τη σχέση με τον Θεό που δἰνει άλλο νόημα στη ζωή, αγάπης και ελευθερίας, αλήθειας και ανάστασης. Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε. Γνωρίζουμε ότι θα χάσουμε συχνά, ακόμη και την ίδια μας τη ζωή στο τέλος. Πιστεύουμε όμως. Εμπιστευόμαστε Εκείνον που έγινε άνθρωπος και κατέβηκε από τον ουρανό, αφήνοντάς τον για πάντα ανοιχτό. Δεν είμαστε μόνοι μας. Μπορεί να παλεύουμε να διορθώσουμε τον κόσμο, αλλά, στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ότι αυτός ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται και εν τω πονηρώ θα παραμείνει. Γνωρίζουμε όμως ότι ο Χριστός είναι μαζί μας. Δεν θα μας αφήσει, όσο κι αν ο θόρυβος της ζωής Τον κρύβει. 

 Ο Χριστός είπε στον Ναθαναήλ, όταν τον κάλεσε να Τον ακολουθήσει, ότι «θα δείτε τον ουρανό να έχει ανοίξει». Ο ουρανός δεν είναι μόνο η εικόνα που έχουμε, της φύσης, του σύμπαντος, της δημιουργίας του Θεού. Είναι και η πνευματική διάσταση. Αυτή που δεν μπορούμε να τη δούμε με τα σωματικά μας μάτια, αλλά υπάρχει. Είναι η παρουσία του Θεού. Των Αγγέλων. Των δαιμόνων. Των ψυχών που έχουν χωριστεί από τα σώματά τους, αλλά δεν έχουν χαθεί και προσδοκούν την ανάσταση των νεκρών. Των ψυχών, ακόμη, που έχουν επιλέξει τον χωρισμό από τον Θεό. Την μοναξιά των παθών και της κόλασης. Γιατί ο ουρανός ήταν,  είναι και θα είναι ελευθερία. Όπως ελεύθερος είναι ο Τριαδικός Θεός, που τον δημιούργησε. 

             Και έχει ανοίξει ο ουρανός. Από τη στιγμή που ο Χριστός έγινε άνθρωπος, μάς δόθηκε το κλειδί να βλέπουμε πέρα από τη σωματική όραση. Να νιώθουμε την αγάπη του Θεού. Την παρουσία Του. Την αγιότητα, που είναι το μέγιστο των θαυμάτων. Την ελπίδα. Την προσδοκία της συνάντησης. Τη γαλήνη, όσα βάσανα κι αν έχει η ζωή που ζούμε. Και το κλειδί είναι να πιστεύουμε. Να εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεάνθρωπο. Και να βαδίζουμε μαζί με το εγώ σε μία πορεία πέρα από το εγώ. Διότι δεν καταργείται το πρόσωπό μας. Ο Χριστός μας ζητά να μην το αποθεώνουμε, αλλά να μοιραζόμαστε ό,τι είμαστε και ό,τι έχουμε με τον συνάνθρωπο, ώστε Εκείνος να αναπληρώνει όσα μας λείπουν και να μας παρηγορεί για όσα δεν χρειαζόμαστε, παρότι τα θέλουμε. 

        Γι’ αυτό και την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στην οποία θυμόμαστε την αναστήλωση των ιερών εικόνων, εορτάζουμε τον ανοιχτό ουρανό στο πρόσωπο του Χριστού, στα πρόσωπα των Αγίων, στα πρόσωπα τα δικά μας, αν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε κατά Χριστόν. Χαιρόμαστε που έχουμε προορισμό. Χαιρόμαστε που έχουμε πρεσβευτές. Χαιρόμαστε που, παρά τα βαρίδια που μας τραβάνε προς τα κάτω, παρά το ότι ο ουρανός μοιάζει «πόνος μακρινός» (Ν. Γκάτσος), εντούτοις κάπου στο βάθος της ψυχής μας «υπάρχει η αληθινή μας μέρα» (Οδ. Ελύτης), όχι παραπεταμένη, αλλά έτοιμη να μας σπρώξει να ξεκινήσουμε το ταξίδι του νοήματος, το ταξίδι προς τον ανοιχτό ουρανό. Αυτόν της αγάπης. Της πίστης. Της ανάστασης. Στην Εκκλησία, όπου κοινωνούμε, συναντιόμαστε, γιορτάζουμε, μοιραζόμαστε, προσδοκούμε. 

      Χρόνια πολλά, ευλογημένα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

1η Μαρτίου 2026

Κυριακή της Ορθοδοξίας

Κερκύρας Νεκτάριος: «Η ανθρωπότητα στη νέα ειδωλολατρία της υπερβολικής γνώσεως»

     Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, βρέθηκε στην Αθήνα με αφορμή τη συμμετοχή του στη Συνοδική Θεία Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Έτσι, κατόπιν αδείας του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ. Ιερωνύμου, μετέβη στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πλάκας, στο κέντρο των Αθηνών, όπου χοροστάτησε κατά την Ακολουθία των Α΄ Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου. Προϊστάμενος του ως άνω Ιερού Ναού είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Ισίδωρος, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ στην Ιερά Ακολουθία παρέστησαν, μεταξύ άλλων, οι πρόεδροι των Κερκυραϊκών Σωματείων της Αθήνας, καθώς και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νικόλαος Δένδιας, καταγόμενος εκ Κερκύρας.

Αρχικά, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά και τη συγκίνησή του για την ευκαιρία που του δόθηκε να επικοινωνήσει και να συναντηθεί σε αυτήν τη λατρευτική σύναξη με τους Κερκυραίους της Πρωτεύουσας. Παράλληλα, εξέφρασε την ιδιαίτερη χαρά του για τη συνάντησή του με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας τον οποίο καλωσόρισε με εγκάρδιους λόγους.

Κατά την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, υπενθύμισε αρχικά ότι η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι ένα «στάδιο αγώνος» πνευματικού, εναντίον του κακού εαυτού μας. Μέσα σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος έχει ανάγκη από στηρίγματα. Ένα από τα μεγάλα στηρίγματα που η Εκκλησία προσφέρει είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Ποιος ορθόδοξος χριστιανός δεν προσκυνά μπροστά στη μορφή της Παναγίας; Διότι η Παναγία δεν υπήρξε μόνο Εκείνη που έγινε Μητέρα του Λόγου του Θεού, αλλά έγινε και δική μας Μητέρα, ως έχουσα ιδιαίτερη παρρησία και δυνατότητα προσέγγισης προς τον Υιό της και Θεό, ώστε να μεταφέρει τα αιτήματά μας και να δέχεται την ψυχή και την καρδιά μας.

Στη συνέχεια, ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στο μυστήριο της ενσάρκου Οικονομίας. Η Εκκλησία μάς θυμίζει τα γεγονότα της σωτηρίας καθώς ο Λόγος έπρεπε να ανακαινίσει την πεσούσα και φθαρείσα ανθρώπινη φύση. Γι’ αυτό έλαβε τη δική μας φύση, την εξαγίασε, ανέβηκε στον Τίμιο Σταυρό και προσέφερε τον εαυτό Του ως θυσία αγάπης και ζωής υπέρ της κτιστής δημιουργίας. Και τούτο το μυστήριο, υπογράμμισε, πραγματοποιείται διά της Παναγίας μας, η οποία «δανείζει» την ανθρώπινη φύση στον Λόγο. Η σύλληψη γίνεται άνευ ανδρός, καθώς ο Χριστός ήταν «απάτωρ από τους ανθρώπους» και η Θεοτόκος, ενώ ακούει την προαιώνια βουλή που κομίζει ο ασώματος Αρχάγγελος, γίνεται «μύστης της γνώσεως του υπερτάτου μυστηρίου», δεχόμενη εσωτερικά τη θεία παρουσία η οποία τη μεταμόρφωσε. Έτσι, η Παναγία μας βίωσε τη θεογνωσία.

Όλοι οι άνθρωποι, όπως οι Άγιοί μας έχουμε την ανάγκη να γίνουμε και εμείς μέτοχοι της αληθινής γνώσεως του Θεού διά των ακτίστων ενεργειών Του και βιώνοντας το άκτιστο φως της Θεότητος. Σήμερα όμως οι άνθρωποι στηρίζονται στη θύραθεν παιδεία, στην πληροφορία, στην τεχνολογία, συλλέγουν πληθώρα τίτλων σπουδών πιστεύοντας ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο κατακτούν τον κόσμο. Όμως, δίχως το Θεό, επί της ουσίας δεν κατακτούν τίποτα και απλώς πελαγοδρομούν. Η ανθρωπότητα βιώνει την ανασφάλεια καθώς η ανθρώπινη γνώση δεν έχει σχέση με την αληθινή γνώση του Θεού. Αυτή είναι η αληθινή ασφάλεια η οποία δεν προέρχεται από την υπερβολική συσσώρευση γνώσεων, αλλά από τη Θεολογία, από τον Θεό που μεταμορφώνει την καρδιά και φωτίζει νου και ψυχή. Διαφορετικά, μέσα από τις πολλαπλές γνώσεις, ο άνθρωπος καταλήγει σε μια νέα ειδωλολατρία. Ακόμη, προέτρεψε άπαντες να αγωνιστούμε ώστε να γνωρίσουμε το Θεό για να μεταμορφωθεί πραγματικά η ζωή μας.

Στο τέλος, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και να έχουμε μία ευλογημένη πορεία έως το Άγιον Πάσχα. 

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ π. Δημητρίου Μπόκου

 Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ  π. Δημητρίου Μπόκου  

Η αναστήλωση των εικόνων δίνει την ευκαιρία στην Εκκλησία να τονίσει την πιστότητά της στην αποστολική παράδοση, δηλαδή στην μία και μοναδική πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα από τον Θεό στους Χριστιανούς. «Τη άπαξ παραδοθείση πίστει τοις αγίοις». Στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, μια συνοπτική έκθεση της Ορθόδοξης πίστης, διακηρύσσεται με εντόνως εμφαντικό τρόπο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε» (Κυριακή της Ορθοδοξίας).  

Γιατί η πίστη των Αποστόλων είναι η βάση της Εκκλησίας; Στην Αποκάλυψη παρουσιάζεται η Άνω Ιερουσαλήμ να περικλείεται από «τείχος μέγα και υψηλόν… και το τείχος της πόλεως έχον θεμελί

ους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου» (Αποκ. 21, 12-14). Οι Απόστολοι είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας. Αλλά και αυτοί εδράζονται πάνω σε ένα άλλο ατράνταχτο θεμέλιο, στον ακρογωνιαίο λίθο που λέγεται Χριστός. Είναι ο λίθος που περιφρονήθηκε από τους οικοδομούντες, αλλά παρά την απόρριψή του «εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους, αλλά αυτός έγινε το μεγάλο αγκωνάρι, που δένει στερεά τους τοίχους της οικοδομής του Θεού, συνενώνει δηλαδή όλα τα έθνη σε μία Εκκλησία (Ματθ. 21, 42. Α΄ Πέτρ. 2, 4).  

Εκπληρώνεται στο πρόσωπό του η προφητεία του Ησαΐα: «Ιδού εγώ» θα βάλω στα θεμέλια της Σιών, (δηλαδή της Εκκλησίας) «λίθον πολυτελή, εκλεκτόν, ακρογωνιαίον, έντιμον», και όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα καταισχυνθεί (Ησ. 28, 16). Κανένας δεν μπορεί να μετακινήσει τον θεμέλιο αυτόν. Είναι άσειστος και αμετακίνητος στη βάση της οικοδομής. «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. 3, 11).  

Ζωντανός ακρογωνιαίος λίθος λοιπόν ο Χριστός, «εν ω πάσα η οι κοδομή». Πάνω στον θεμέλιο λίθο του Χριστού στηρίζονται οι θεμέλιοι λίθοι των Αποστόλων και Προφητών. Και πάνω σ’ αυτούς «ως λίθοι ζώντες» οικοδομούνται οι πιστοί και συναρμολογείται όλη η οικοδομή, γίνεται «οίκος πνευματικός», αυξάνεται «εις ναόν άγιον εν Κυρίω». Συνοικοδομούνται οι πάντες «εις κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι» (Α΄ Πέτρ. 2, 5. Εφ. 2, 20-22).  

Η Εκκλησία μας λοιπόν είναι αποστολική, έχει αποστολικά θεμέλια. Πρώτος και κορυφαίος Απόστολος είναι ο Χριστός, αποστελλόμενος από τον Θεό Πατέρα στον κόσμο. Ταυτόχρονα είναι και ο μέγας Αρχιερέας που ιερουργεί αιώνια τη σωτηρία μας (Εβρ. 3, 1).  

Ο Χριστός εν συνεχεία αφήνει στο πόδι του Αποστόλους και Αρχιερείς στην Εκκλησία. Όλοι τους είναι «κλήσεως επουρανίου». «Έθετο ο Θεός εν τη Εκκλησία πρώτον Αποστόλους». Τους ταυτίζει με τον εαυτό του: «Ο δεχόμενος υμάς εμέ δέχεται». Μέσω των Αποστόλων όλων εργάζεται ο ένας Κύριος Ιησούς Χριστός. Η διδαχή, η παράδοση, η πίστη των Αποστόλων, είναι το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού (Α΄ Κορ. 12, 28. Ματθ. 10, 40).  

Προέκταση των Αποστόλων αποτελούν οι άγιοι Πατέρες. Μεταξύ Αποστόλων και Πατέρων δεν υπάρχει διαφορά. Το έργο των αγίων Πατέρων είναι έργο αποστολικό. Διαφυλάττουν την πίστη των Αποστόλων, τη μία και μοναδική αλήθεια: Τον Θεάνθρωπο Χριστό.  

Όσο λοιπόν η Εκκλησία κατέχει την πίστη αυτή, που μας θεοποιεί διά της εν Χριστώ ζωής, είναι αποστολική. 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 -ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ἑβρ. 11,24-26, 32-40)

 Ἀδελφοί, πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν. Καὶ τί ἔτι λέγω; ᾿Επιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ ᾿Ιεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἵ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἀδελφοί, μὲ τὴν πίστη ὁ Μωυσῆς, ὅταν πιὰ μεγάλωσε, ἀρνήθηκε νὰ ὀνομάζεται γιὸς τῆς κόρης τοῦ Φαραώ· προτίμησε νὰ ὑποφέρει μαζὶ μὲ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, παρὰ ν’ ἀπολαμβάνει τὴν πρόσκαιρη ἁμαρτωλὴ ζωή. Θεώρησε μεγαλύτερο πλοῦτο ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς Αἰγύπτου τὸν ἐξευτελισμό, σὰν ἐκεῖνον ποὺ ὑπέφερε ὁ Χριστός, γιατὶ ἀπέβλεπε στὴν ἀνταπόδοση. Χρειάζεται νὰ συνεχίσω; Δὲν θὰ μὲ πάρει ὁ χρόνος νὰ διηγηθῶ γιὰ τὸν Γεδεών, τὸν Βαράκ, τὸν Σαμψών, τὸν ᾿Ιεφθάε, τὸν Δαβίδ, τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφῆτες. Μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων· ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα· γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν ὣς τὸν θάνατο, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, γιατὶ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν ν’ ἀναστηθοῦν σὲ μιὰ καλύτερη ζωή. ῎Αλλοι δοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ κατσικίσια δέρματα, ἔζησαν μὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες - ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νά ᾿χει τέτοιους ἀνθρώπους - πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς. ῞Ολοι οἱ παραπάνω, παρὰ τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστης τους, δὲν πῆραν ὅ,τι τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶχε προβλέψει κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ φτάσουν ἐκεῖνοι στὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2026- ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ἰωάν. 1, 44-52)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἠθέλησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ῏Ην δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως ᾿Ανδρέου καὶ Πέτρου. Εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. Καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. Εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. Λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ᾿Απεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ᾿Απεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ῥαββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. ᾿Απεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; Μείζω τούτων ὄψει. Καὶ λέγει αὐτῷ· ᾿Αμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο ὁ ᾿Ιησοῦς ἀποφάσισε νὰ πάει στὴ Γαλιλαία. Βρίσκει τότε τὸν Φίλιππο καὶ τοῦ λέει· «῎Ελα μαζί μου». ῾Ο Φίλιππος καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, τὴν πατρίδα τοῦ ᾿Ανδρέα καὶ τοῦ Πέτρου. Βρίσκει ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ τοῦ λέει· «Αὐτὸν ποὺ προανήγγειλε ὁ Μωυσῆς στὸν νόμο καὶ οἱ προφῆτες, τὸν βρήκαμε· εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς, ὁ γιὸς τοῦ ᾿Ιωσὴφ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ». «Μπορεῖ ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ νὰ βγεῖ τίποτα καλό;» τὸν ρώτησε ὁ Ναθαναήλ. «῎Ελα καὶ δὲς μόνος σου», τοῦ λέει ὁ Φίλιππος. ῾Ο ᾿Ιησοῦς εἶδε τὸν Ναθαναὴλ νὰ πλησιάζει καὶ λέει γι’ αὐτόν· «Νά ἕνας γνήσιος ᾿Ισραηλίτης, χωρὶς δόλο μέσα του». «᾿Απὸ ποῦ μὲ ξέρεις;» τὸν ρωτάει ὁ Ναθαναήλ. Κι ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ ἀπάντησε· «Προτοῦ σοῦ πεῖ ὁ Φίλιππος νὰ ᾿ρθεῖς, σὲ εἶδα ποὺ ἤσουν κάτω ἀπ’ τὴ συκιά». Τότε ὁ Ναθαναὴλ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐσὺ εἶσαι ὁ βασιλιὰς τοῦ ᾿Ισραήλ». Κι ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ ἀποκρίθηκε· «᾿Επειδὴ σοῦ εἶπα πὼς σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, γι’ αὐτὸ πιστεύεις; Θὰ δεῖς μεγαλύτερα πράγματα ἀπ’ αὐτά». Καὶ τοῦ λέει· «Σᾶς βεβαιώνω ὅτι σύντομα θὰ δεῖτε νὰ ἔχει ἀνοίξει ὁ οὐρανός, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πάνω στὸν Υἱὸ τοῦ ᾿Ανθρώπου».

ΕΥΡΥΧΩΡΟΝ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΧΑΙΡΕ, ΑΧΡΑΝΤΕ π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

2026-02-27 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΟΥΣ Α΄ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

 

«Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε Παρθένε Θεόνυμφε, τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις· χαῖρε πανάμωμε, τὸ παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως· χαῖρε θρόνε πύρινε, τοῦ Παντοκράτορος.» 

Πρώτη εβδομάδα των νηστειών απόψε και ψάλαμε τους πρώτους χαιρετισμούς στην Παναγία μας.  

«Χαίρε, εσύ που έγινες η αποκατάσταση του Αδάμ, Παρθένε και Νύμφη του Θεού· χαίρε, εσύ που έφερες τον θάνατο του Άδη· χαίρε, Πανάμωμη, εσύ που είσαι το έμψυχο παλάτι του μόνου Βασιλιά· χαίρε, πύρινε θρόνε του Παντοκράτορα.» 

Βρισκόμαστε μπροστά σε λόγια που δεν είναι απλώς ποιητικά. Είναι θεολογία συμπυκνωμένη. Είναι κραυγή χαράς της Εκκλησίας προς την Θεοτόκος μέσα από τον Ακάθιστο Ύμνο, έργο που η παράδοση συνδέει με τον Ρωμανός ο Μελωδός. 

Κάθε «Χαῖρε» είναι μία καμπάνα σωτηρίας. 

«Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις» 

Ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, έπεσε. Η πτώση δεν ήταν απλώς μια παράβαση. Ήταν ρήξη σχέσης. Ήταν σκοτάδι, φθορά, θάνατος. 

Και όμως, εκεί που ο Αδάμ απέτυχε, μία Γυναίκα λέει «ναι». Το «γένοιτό μοι» της Παρθένου γίνεται η αρχή της αποκατάστασης. 

Η Παναγία δεν διορθώνει απλώς ένα λάθος. Γίνεται η πύλη από την οποία εισέρχεται ο Νέος Αδάμ, ο Χριστός. Η ανθρωπότητα ξανασηκώνεται. 

«Τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις» 

Ο ᾍδης φαινόταν ανίκητος. Κρατούσε βασιλιάδες και φτωχούς, δικαίους και αμαρτωλούς. Αλλά μέσα από την Παρθένο γεννιέται Εκείνος που είναι η Ζωή. Και όταν η Ζωή εισέρχεται στον θάνατο, ο θάνατος νεκρώνεται. 

Η μήτρα της Θεοτόκου γίνεται το εργαστήριο της νίκης. Η σιωπηλή Ναζαρέτ γίνεται η αρχή της συντριβής του Άδη. 

«Χαῖρε πανάμωμε, τὸ παλάτιον τοῦ μόνου Βασιλέως» 

Ο μόνος Βασιλεύς είναι ο Χριστός. Και η Παναγία γίνεται το έμψυχο παλάτι Του. Όχι παλάτι με μάρμαρα και χρυσάφι. Αλλά παλάτι καθαρότητας, ταπείνωσης, υπακοής. Η καρδιά της έγινε κατοικητήριο του Θεού. Και εδώ είναι το μήνυμα για εμάς: ο Θεός ζητά καρδιές, όχι κτίρια. 

«Χαῖρε θρόνε πύρινε τοῦ Παντοκράτορος» 

Ο Θεός είναι «πῦρ καταναλίσκον». Και όμως, η Παρθένος δεν κατακαίγεται. Όπως η βάτος που είδε ο Μωυσής και δεν καιγόταν, έτσι και η Παναγία βαστάζει τον Άπειρο χωρίς να φθείρεται. Θρόνος πύρινος — διότι επάνω της αναπαύθηκε ο Παντοκράτωρ. 

Όχι συμβολικά. Πραγματικά. Τί σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; 

Αν η Παναγία είναι Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, τότε καμία πτώση μας δεν είναι οριστική. Αν είναι τοῦ ᾍδου ἡ νέκρωσις, τότε κανένα σκοτάδι δεν είναι αιώνιο. Αν είναι παλάτι του Βασιλέως, τότε και η δική μας καρδιά μπορεί να γίνει τόπος θείας παρουσίας. 

Η Εκκλησία δεν ψάλλει απλώς ύμνους. Διδάσκει ελπίδα. 

Αδελφοί μου, Σε έναν κόσμο που μοιάζει συχνά σκοτεινός, η Παναγία στέκεται ως απόδειξη ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις. Τοῦ ᾍδου νέκρωσις. Θρόνος τοῦ Παντοκράτορος. 

Ας την επικαλεσθούμε με πίστη. Και ας ζητήσουμε να γίνει και η δική μας ζωή ένας μικρός θρόνος της Χάριτος. 

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ  

2026-02-27 Α΄ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

2026-02-27 ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

2026-02-26 ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Η Α’ Τετάρτη των Νηστειών και Χειροτονία Διακόνου στην Κέρκυρα

     Την Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2026, Α’ Τετάρτη των Νηστειών, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη, μετά τη Μεγάλη Είσοδο, ο Σεβασμιώτατος χειροτόνησε εις Διάκονον τον εκ Λέσβου καταγόμενον, κ. Ραφαήλ Ξανθόπουλο.

Ο νέος διάκονος είναι απόφοιτος της Πατμιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής, του Εκκλησιαστικού Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων. Είναι έγγαμος, ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα επί δωδεκαετία, διακονώντας έως τώρα ως μουσικολογιώτατος ιεροψάλτης στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καναλίων. Πνευματικός του πατέρας είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Κοσκινάς, ο οποίος με ένθεο ζήλο εργάζεται επί σειρά ετών στην εν λόγω ενορία συμβάλλοντας ουσιαστικά στην πνευματική της αναγέννηση.

Κατά την προσλαλιά του, ο χειροτονούμενος, με λόγο απλό και καρδιακό, αναφέρθηκε στη στιγμή κατά την οποία, διά του Σεβασμιωτάτου κ. Νεκταρίου, αισθάνθηκε το κάλεσμα του Θεού να προχωρήσει στο «τολμηρό βήμα» της ιερωσύνης. Τόνισε ότι συναισθάνεται την ανάγκη εργατών στην Εκκλησία προκειμένου να διακονηθεί το σώμα του Χριστού. Μάλιστα, επεσήμανε πως έως τώρα εργαζόταν ως εργάτης της υλικής οικοδομής, ενώ πλέον καλείται να εργασθεί στην πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας. Με πνεύμα ταπεινώσεως ομολόγησε ότι δεν θεωρεί τίποτε ως προσωπικό του κατόρθωμα, αλλά αναγνωρίζει ότι τα πάντα είναι δωρεές του Θεού στη ζωή του. Παράλληλα, επικαλέστηκε τις πρεσβείες της Παναγίας μας και των Αγίων, παρακαλώντας να ενισχύουν τη διακονία του και την επαύξηση των ταλάντων που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος, ώστε να μη φανεί «πονηρὸς καὶ ὀκνηρὸς δοῦλος», αλλά να καταστεί πιστός και πρόθυμος εργάτης του Ευαγγελίου. Τέλος, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς την οικογένεια και τη σύζυγό του, τους πνευματικούς πατέρες και όσους συνέβαλαν έως σήμερα στην πορεία και την κατάρτισή του, ζητώντας την προσευχητική τους στήριξη στη νέα του διακονία.

Εν συνεχεία, αντιφωνώντας ο κ. Νεκτάριος, απηύθυνε προς το χειροτονούμενο λόγο νουθετήριο και πατρικό ενώ αναφέρθηκε στο μέγα μυστήριο της ιερωσύνης, το οποίο η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού προσφέρει σε καιρούς ιδιαιτέρως δυσχερείς τόσο για την πατρίδα μας, όσο και για ολόκληρη την Ορθοδοξία. Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ζούμε σε εποχή κατά την οποία ο αθεϊσμός δεν εκδηλώνεται πλέον μόνον ως ιδεολογική άρνηση του Θεού, αλλά και ως έμπρακτος εξοβελισμός Του από την καθημερινή ζωή. Εάν άλλοτε ο «υπαρκτός αθεϊσμός» εμάχετο φανερά την Εκκλησία στις ανατολικές Σοβιετικές χώρες, σήμερα νέες μορφές υλισμού στη Δύση μέσα από τον καπιταλισμό, την πλεονεξία και το πνεύμα του συμφέροντος θέλουν να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε ένα ρομπότ αφαιρώντας του κάθε πνευματική ικμάδα αποκόπτοντας τον, έτσι, από την κλίση του προς το «καθ’ ὁμοίωσιν».

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν φοβείται διότι κατά τον λόγον του Κυρίου «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Μτ 16, 18). Η πίστη δεν καταλύεται από τις επιθέσεις των καιρών. Αντιθέτως, μέσα σε περιόδους δοκιμασίας αναδεικνύεται η ανάγκη πνευματικού θερισμού όμως «Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Μτ 9, 37). Για αυτό είναι απολύτως αναγκαία η θετική απάντηση στην πρόσκληση της Εκκλησίας να σταθούν εργάτες στον αμπελώνα του Κυρίου τονίζοντας όμως ο Σεβασμιώτατος ότι η ιερωσύνη δεν αποτελεί τιμή κοσμική, αλλά σταυρική διακονία και στόχο επιθέσεως του πειρασμού.

Ο κληρικός καλείται να «δανείσει τα χέρια του» στον ίδιο τον Χριστό, να διακονήσει το Ιερό Θυσιαστήριο και να βιώσει την αλλοιωτική δύναμη της θείας χάριτος. Μάλιστα, ο κ. Νεκτάριος επικαλέστηκε τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, υπενθυμίζοντας ότι όταν η χάρις του Θεού επισκέπτεται τον άνθρωπο, αγιάζεται όλος ο ψυχοσωματικός του κόσμος και μεταμορφώνεται η ύπαρξή του.

Η ιερωσύνη είναι σταυρός και συμμετοχή στο μυστήριο του Γολγοθά και της θυσίας «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Ο ποιμένας καλείται να αναλωθεί υπέρ του λαού του Θεού, να προσφερθεί ολοκληρωτικά και να ζήσει με πνεύμα αυτοθυσίας και υπακοής. Η ευθύνη είναι μεγάλη, διότι εκείνος που εργάζεται για την πνευματική ανοικοδόμηση θα δεχθεί και εντονότερους πειρασμούς καθώς ο «μισόκαλος» πολεμά πρωτίστως το έργο του Θεού και τους εργάτες Του. Γι’ αυτό το πνεύμα ταπεινώσεως και μαθητείας είναι τα απολύτως αναγκαία εφόδια, όπως και η σωστή καθοδήγηση από τον πνευματικό. Κανείς δεν είναι αυτάρκης ενώ όλοι παραμένουμε μαθητές του Χριστού, κατά το παράδειγμα του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, ο οποίος ακόμη και πορευόμενος προς το μαρτύριο θεωρούσε εαυτόν μαθητή του Κυρίου. Η είσοδος στον Ιερό Κλήρο σημαίνει την ένταξη σε μία νέα πνευματική οικογένεια, αυτή της Ιεράς Μητροπόλεως. Μπορεί μεν οι άνθρωποι να παραμένουν ατελείς, αλλά στηρίζονται στην χάρη του Θεού και στις πρεσβείες των Αγίων. Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος προέτρεψε τον χειροτονούμενο να έχει εμπιστοσύνη προς τον Κύριον, σταθερότητα στην πίστη και πνεύμα θυσιαστικής αγάπης, καλώντας τον νέο διάκονο να διακονήσει με ταπείνωση και ανδρεία την Εκκλησία Του.